Στο ελληνικό επιχειρηματικό οικοσύστημα, ο Βασίλης Φουρλής αποτελεί μια σπάνια περίπτωση «άσαρκου» ηγέτη. Είναι ο άνθρωπος στο τιμόνι, αλλά χωρίς το ανάλογο μετοχικό βάρος για να νιώθει την κάψα του ταμπλό. Με το μετοχολόγιο να θυμίζει παζλ διασκορπισμένων κομματιών —από τη Δάφνη Φουρλή μέχρι τους «φίλους» της Quest και κάποια μακρινά funds της Βουδαπέστης— η ευθύνη μοιάζει να διαχέεται στο κενό.
Η μετοχή, για χρόνια καθηλωμένη στα αζήτητα, λειτουργεί ως αδιάψευστος μάρτυρας μιας στρατηγικής που πολλοί χαρακτηρίζουν ως μια σειρά από χαμένες ευκαιρίες. Οι ψίθυροι της αγοράς κάνουν λόγο για μια διοίκηση που μοιάζει να έχει εξαντλήσει το εγχειρίδιο των λανθασμένων επιλογών, την ώρα που ο νέος CEO, Γιάννης Βασιλάκος, καλείται να κάνει τομές σε έναν οργανισμό που δείχνει σημάδια κόπωσης.
Η Trade Estates ως σωσίβιο και το «φάντασμα» της Holland & Barrett
Ο Βασίλης Φουρλής πίστευε πως αν έβγαζε το real estate από την εξίσωση, η μητρική θα απογειωνόταν. Η πραγματικότητα τον διέψευσε παταγωδώς. Η Trade Estates μπορεί να έδωσε μια ανάσα στα νούμερα, αλλά η ουσία παραμένει γκρίζα:
-
Το στοίχημα της ευεξίας: Η είσοδος στα προϊόντα υγείας με τη Holland & Barrett φαίνεται προς το παρόν να είναι μια μαύρη τρύπα. Με τζίρο μόλις 2,4 εκατ. ευρώ στο εννεάμηνο και ζημιογόνα αποτελέσματα, πολλοί αναρωτιούνται αν ο όμιλος χάνει το κέντρο βάρους του.
-
Η συρρίκνωση του μοντέλου: Το ΙΚΕΑ, η άλλοτε ατμομηχανή των κερδών, αναγκάζεται να μικρύνει. Η μετάβαση από τα μεγαθήρια στα «καταστήματα γειτονιάς» είναι μια ομολογία ότι η αγορά έχει αλλάξει και ο όμιλος τρέχει να προλάβει τις εξελίξεις.
-
Η αριθμητική της επιβίωσης: Χωρίς τα 8,6 εκατομμύρια από την πώληση μεριδίου της Trade Estates, το τελικό αποτέλεσμα προ φόρων θα ήταν σχεδόν ανύπαρκτο.
Το Stock Option που κανείς δεν ήθελε: Η Μεγάλη Άρνηση
Εδώ όμως κρύβεται η πραγματική ιστορία που πρέπει να προβληματίσει κάθε επενδυτή. Η εταιρεία πρόσφερε στα στελέχη της τη δυνατότητα να αγοράσουν μετοχές στο 1 ευρώ, όταν η τιμή αγοράς ήταν πάνω από τα 4 ευρώ. Μιλάμε για μια εγγυημένη υπεραξία, ένα δώρο που δεν θα αρνιόταν ούτε ο πιο απαισιόδοξος αναλυτής.
Κι όμως, τα ίδια τα στελέχη άσκησαν μόλις τα μισά δικαιώματα. Γιατί; Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους που βρίσκονται μέσα στο «μαγειρείο» της εταιρείας να γυρίζουν την πλάτη σε σίγουρα κέρδη; Μήπως η δική τους απροθυμία είναι η πιο ειλικρινής ανάλυση για το τι έρχεται;
Η πρόσφατη κινητικότητα της Quest του Θεόδωρου Φέσσα δίνει μια τεχνητή ώθηση, αλλά τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα. Θα καταφέρει η διοίκηση να βρει τον δρόμο προς την κερδοφορία ή θα συνεχίσει να αναζητά δικαιολογίες σε «χαμηλές αποτιμήσεις» και «μεταβατικές περιόδους»;