Επικίνδυνα παιχνίδια του κυβερνητικού παράγοντα με το αυτοδιοίκητο του μπάσκετ – Οι υποδείξεις για εκλογές και ο εφιάλτης του διεθνούς αποκλεισμού
Μια επικίνδυνη θεσμική διολίσθηση βρίσκεται σε εξέλιξη στην ηγεσία του αθλητισμού, καθώς οι απροκάλυπτες παρεμβάσεις στο αυτοδιοίκητο της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης απειλούν να τινάξουν στον αέρα το ελληνικό μπάσκετ και να οδηγήσουν σε διεθνή απομόνωση.
Η τακτική του αρμόδιου κυβερνητικού παράγοντα —που καταβάλλει τόση προσπάθεια για την εξωτερική του εικόνα όσο και για να βάφει το μαλλί του— να μοιράζει δημόσια «συστάσεις» και να υποδεικνύει την προσφυγή στις κάλπους το ταχύτερο δυνατόν συνιστά μια πρωτοφανή παραβίαση των ορίων της εξουσίας του. Την ίδια στιγμή που διακηρύσσει υποκριτικά τον σεβασμό του στο αυτοδιοίκητο του αθλήματος, ο ίδιος αναιρεί τον εαυτό του στην ίδια πρόταση, λειτουργώντας ως αυτόκλητος τοποτηρητής. Αυτή η επικίνδυνη σπουδή αγνοεί επιδεικτικά τους αυστηρούς κανόνες της FIBA, η οποία παρακολουθεί στενά τις κρατικές παρεμβάσεις και ετοιμάζεται να επιβάλει αυτόματες κυρώσεις, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο ακόμα και τη συμμετοχή της Εθνικής ομάδας ανδρών στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Παράλληλα, η στάση του συγκεκριμένου παράγοντα απέναντι στις δικαστικές εξελίξεις εγείρει βαρύτατα ερωτήματα σχετικά με την προστασία του κράτους δικαίου και του τεκμηρίου αθωότητας. Η σπευστική υιοθέτηση κατευθυνόμενων δημοσιευμάτων και η απουσία ουδετερότητας διαμορφώνουν ένα κλίμα προκατασκευασμένης καταδίκης, την ώρα που άνθρωποι οδηγήθηκαν στην προφυλάκιση στηριζόμενοι κυρίως στις καταθέσεις ενός αμφιλεγόμενου προσώπου. Πρόκειται για έναν παράγοντα που από «βαθύ λαρύγγι» και οργανικό μέρος του προβλήματος, μετατράπηκε όλως τυχαίως σε όψιμο «υπερασπιστή» της εξυγίανσης, προσφέροντας το άλλοθι για μια βίαιη ανακατανομή ισορροπιών.
Ο κυβερνητικός παράγοντας οφείλει να αντιληφθεί ότι η πολιτική του ιδιότητα δεν του δίνει το δικαίωμα να μετατρέπεται σε λαϊκό δικαστήριο ούτε να εκθέτει το άθλημα σε διεθνή διασυρμό για την εξυπηρέτηση επικοινωνιακών σκοπιμοτήτων. Σε μια ευνομούμενη πολιτεία, η κυβερνητική ηγεσία οφείλει όχι μόνο να τηρεί την αμεροληψία, αλλά και να τη διαφυλάσσει ως κόρη οφθαλμού, αποφεύγοντας πρακτικές που θυμίζουν τις πιο σκοτεινές περιόδους της θεσμικής αυθαιρεσίας.