Space Hellas, Singular Logic και Ελληνικά Αναμνηστικά – Το εταιρικό πλέγμα πίσω από τα 27 αρχαιολογικά πωλητήρια

Το σκηνικό της εκχώρησης των πωλητηρίων στους μεγαλύτερους αρχαιολογικούς χώρους της χώρας –μεταξύ αυτών της Ακρόπολης, της Κνωσού, των Δελφών, των Μυκηνών και της Επιδαύρου– αποκαλύπτει μια εντυπωσιακή δυσαναλογία ανάμεσα στην τεράστια εμπορική κίνηση των μνημείων και στα ελάχιστα ποσά που εισπράττει το Δημόσιο. Το συνολικό εγγυημένο μίσθωμα για το σύνολο αυτών των κολοσσών της πολιτιστικής κληρονομιάς ανέρχεται σε μόλις 50.600 ευρώ το μήνα (ή 607.200 ευρώ το χρόνο) συν 2% επί των εσόδων.

Οι τιμές «γνωριμίας» και το συγκριτικό χάσμα

Η αποτίμηση της εμπορικής αξίας των ακινήτων έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την πραγματικότητα της αγοράς.

• Το πωλητήριο της Ακρόπολης: Με πέντε εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως, ο χώρος κάτω από τον Ιερό Βράχο παραχωρήθηκε σε τιμή που υπολείπεται ακόμα και από τη μέση τιμή ενοικίασης ενός τυπικού καταστήματος.

• Η Κνωσός: Το σημαντικότερο αρχαιολογικό μνημείο της Κρήτης «κλείδωσε» με μηνιαίο μίσθωμα 7.650 ευρώ – ποσό που αντιστοιχεί στα χρήματα που απαιτούνται για ένα συμβατικό εμπορικό κατάστημα 200 έως 300 τετραγωνικών μέτρων στο κέντρο του Ηρακλείου.

• Η περιφέρεια: Τα ποσά κατρακυλούν σε επίπεδα που προκαλούν απορίες: 1.600 ευρώ για την Επίδαυρο, 1.100 ευρώ για τις Μυκήνες, μόλις 400 ευρώ για το Παλαμήδι και 400 ευρώ για τον Μυστρά (με συνολικό πακέτο 3.500 ευρώ το μήνα για τέσσερα μνημεία).

Μέσα σε αυτό το τοπίο, ο ανεξάρτητος βουλευτής Ηρακλείου, Χάρης Μαμουλάκης, παρεμβαίνει με δήλωσή του για να αναδείξει τα σοβαρά ερωτήματα που προκύπτουν από τη διαδικασία και τα ποσά μίσθωσης. Στηλιτεύοντας τις χαμηλές τιμές, επισημαίνει χαρακτηριστικά: «Ξέρετε πόσο νοικιάστηκε το πωλητήριο της Ακρόπολης με 5 εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο; Κάτω απ’ τον ιερό βράχο της Ακρόπολης, μπορεί να ψάχνεις να νοικιάσεις κατάστημα και να σου ζητήσουν το τριπλάσιο ανά τετραγωνικό μέτρο, αλλά τα εκδοτήρια της Ακρόπολης δόθηκαν σε τιμή περιπτέρου. Και περίμενε γιατί αυτό είναι μόνο η αρχή». Προσθέτει δε για τα περιφερειακά μνημεία ότι «σήμερα ψάχνεις επαγγελματική στέγη σε αυτές τις τιμές και γελάνε και οι πέτρες», χαρακτηρίζοντας τις συμβάσεις ως παραχωρήσεις σε «τιμές γνωριμίας».

Το εταιρικό πλέγμα και ο μοναδικός υποψήφιος

Πέρα από το οικονομικό σκέλος, ο διαγωνισμός σημαδεύτηκε από περιορισμένη συμμετοχή, καθώς κατατέθηκε μόλις μία προσφορά από την ένωση Space Hellas – Radiant Technologies.

Πίσω από τα σχήματα αυτά αποκαλύπτεται ένα ευρύτερο εταιρικό δίκτυο:

• Η Space Hellas ελέγχει κατά 99,93% τη Singular Logic (την εταιρεία που διαχειρίζεται τα αποτελέσματα των εκλογών) και ενσωματώνει τη Radiant Technologies.

• Λίγο πριν από τον διαγωνισμό, τον Ιούλιο του 2025, συστήθηκε ειδικά η εταιρεία Ελληνικά Αναμνηστικά ΑΕ, μέσω της οποίας προβλέπεται να λειτουργήσουν τελικά τα 27 πωλητήρια.

Η επένδυση του Δημοσίου και τα αναπάντητα ερωτήματα

Το σκηνικό συμπληρώνεται από τη δημόσια δαπάνη μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης. Ο Οργανισμός Διαχείρισης Αναπτυξιακών Προγραμμάτων (ΟΔΑΠ) έχει επενδύσει 7,73 εκατομμύρια ευρώ για την κατασκευή και τον εξοπλισμό νέων πωλητηρίων. Δηλαδή, το ελληνικό Δημόσιο χρηματοδότησε την αναβάθμιση των υποδομών με εκατομμύρια ευρώ, για να παραχωρήσει στη συνέχεια τη διαχείρισή τους σε ιδιώτη μέσω μιας διαδικασίας ενός και μόνο ενδιαφερόμενου.

Ο κ. Μαμουλάκης απεύθυνε ευθεία ερωτήματα προς την υπουργό Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, ζητώντας εξηγήσεις: «Γιατί ένας ενιαίος διαγωνισμός για 27 πωλητήρια; Γιατί μόνο μία προσφορά; Πώς αποτιμήθηκε η εμπορική αξία κάθε πωλητηρίου; Πώς ακριβώς προκύπτει ότι τα 1.600 € της Επιδαύρου, ή τα 1.100 € των Μυκηνών αποτελούν συμφέρουσα συμφωνία για το Δημόσιο;». Και καταλήγει αιχμηρά: «Το ζήτημα δεν είναι αν έγιναν όλα με μια υπογραφή. Το ζήτημα είναι αν η υπογραφή αυτή υπηρετεί το Δημόσιο συμφέρον. Κι όταν μιλάμε για την Ακρόπολη, την Κνωσσό, τους Δελφούς, τις Μυκήνες, την Επίδαυρο, η κυβέρνηση οφείλει απαντήσεις. Όχι αναμνηστικά».