Στο πολιτικό εργαστήρι των νέων κομμάτων, η συνταγή φαίνεται να έχει λήξει πριν καν σερβιριστεί. Η εικόνα που εκπέμπουν τα νέα σχήματα –είτε πρόκειται για την ΕΛ.ΑΣ. είτε για την «Ελπίδα»– δεν προκαλεί τον ενθουσιασμό που ίσως περίμεναν οι εμπνευστές τους. Αντιθέτως, ο ψηφοφόρος, με μια δόση κυνισμού, βλέπει μια «ανακύκλωση προσώπων» που του θυμίζουν όλα όσα ήθελε να αφήσει πίσω. Η έλλειψη πειστικής παρουσίας και η αίσθηση του «ερασιτεχνισμού» λειτουργούν ως τείχος που αποθαρρύνει ακόμα και τον πιο καλοπροαίρετο πολίτη. Στην πολιτική, η καλή πρόθεση είναι απλώς ένα εισιτήριο για την είσοδο, αλλά η επάρκεια είναι αυτή που κρατά κάποιον στη σκηνή – και εδώ, το κοινό φαίνεται να έχει ήδη σηκωθεί για να φύγει.
Η «αρνητική» παρακαταθήκη του Σαμαρά
Όσο για το σενάριο ενός νέου κομματικού σχηματισμού από τον Αντώνη Σαμαρά, η κοινωνική ετυμηγορία είναι ηχηρά απορριπτική. Το «όχι» του εκλογικού σώματος δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Σε μια εποχή που η πολιτική αναζητά νέες αφηγήσεις, η επιστροφή σε πρόσωπα που έχουν ήδη γράψει τον κύκλο τους στο παρελθόν μοιάζει με απόπειρα αναβίωσης μιας εποχής που το ίδιο το σώμα έχει ήδη αποβάλει. Ο ψηφοφόρος, κουρασμένος από την εσωστρέφεια και τα «παλιά τρικ», κλείνει ερμητικά την πόρτα, στέλνοντας το μήνυμα ότι η πολιτική δεν είναι νοσταλγία, αλλά μια διαρκής ανάγκη για ανανέωση που δεν βρίσκει απάντηση στα γνωστά ονόματα.
Η κρίση ταυτότητας της αντιπολίτευσης
Το συμπέρασμα είναι σκληρό: το κενό που υπάρχει στην αντιπολίτευση δεν καλύπτεται ούτε με «δανεικά» πρόσωπα από το παρελθόν, ούτε με κινήματα που στερούνται πολιτικού βάθους. Η δυσπιστία των πολιτών δείχνει ότι ο πήχης έχει ανέβει. Ο κόσμος έχει κουραστεί από το «φαίνεσθαι» και αναζητά μια ουσία που, προς το παρόν, απουσιάζει εμφατικά από όλο το φάσμα των νέων εγχειρημάτων. Το πολιτικό σκηνικό θυμίζει μια σκηνή όπου οι ηθοποιοί άλλαξαν κοστούμια, αλλά το έργο παραμένει το ίδιο, με το κοινό να αρνείται πλέον να χειροκροτήσει μια παράσταση που έχει δει πολλές φορές στο παρελθόν.