Το σύνδρομο Σαμαρά και η ανοχή στον Καραμανλή – Το παρασκήνιο πίσω από την «ουδέτερη» στάση του Μαξίμου

Υπάρχουν φορές που η πολιτική ευγένεια μετατρέπεται σε άνω τελεία για την ψυχραιμία μιας κυβέρνησης. Όταν ο Κώστας Καραμανλής αποφασίζει να πετάξει τα βέλη του κατά της δυτικόστροφης στρατηγικής και να ζητήσει ανοίγματα προς Ανατολάς —και μάλιστα την ακριβότερη μέρα, πάνω στο ντελίριο της επίσκεψης του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Ρούμπιο στην Αθήνα—, στο πρωθυπουργικό επιτελικό γραφείο τα τηλέφωνα πήραν φωτιά.

Η ενόχληση, γενικά, είναι τεράστια. Πίσω από τις κλειστές πόρτες του Μαξίμου τα νεύρα είναι τεντωμένα. Κανείς δεν χωνεύει εύκολα το γεγονός ότι την ώρα που η κυβέρνηση έπαιζε τα ρέστα της στο αμερικανικό χαρτί, ο «πρώην» έβγαινε ξανά από το πουθενά για να χαλάσει τη σούπα.

Γιατί δεν πέφτουν οι τίτλοι τέλους

Ωστόσο, καμία οργή δεν αρκεί για να φέρει τη ρήξη. Η γραμμή που επικρατεί στην κυβέρνηση είναι η απόλυτη αυτοσυγκράτηση, όχι από αδυναμία, αλλά από καθαρό φόβο μη σπάσει η αλυσίδα. Στο τραπέζι υπάρχει η ωμή πραγματικότητα: αν το Μαξίμου ανοίξει μέτωπο με τον Καραμανλή, το εσωκομματικό ρήγμα θα γίνει ανεπανόρθωτο. Και το χειρότερο; Μια τέτοια κίνηση θα δώσει έτοιμη μπαρουταποθήκη στον Αντώνη Σαμαρά, ενδυναμώνοντας ένα διπλό εσωτερικό μέτωπο που μπορεί να τινάξει τα πάντα στον αέρα.

Το ερώτημα που έχουν ακόμα και κορυφαίοι υπουργοί, είναι μέχρι πότε θα διαρκέσει αυτή η ισορροπία… τρόμου. Κανείς δεν ξέρει!