Η πολιτική διαδρομή του Δημήτρη Αβραμόπουλου μοιάζει να εισέρχεται σε ένα οριστικό και μάλλον δυσάρεστο φινάλε. Η σκιά της υπόθεσης Qatargate, σε συνδυασμό με μια σειρά αμφιλεγόμενων δημόσιων εμφανίσεων, έχει μετατρέψει έναν από τους πιο προβεβλημένους της Κεντροδεξιάς σε ένα πρόσωπο «non grata», ακόμη και για το Μέγαρο Μαξίμου.
Η δυσαρέσκεια στις τάξεις της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι πλέον ψίθυρος, αλλά μια παγιωμένη στάση αποστασιοποίησης. Η ηγεσία του κόμματος, επιλέγοντας να «κρατά κλειστά τα χαρτιά της» για το αν ο πρώην Επίτροπος θα βρίσκεται στα ψηφοδέλτια, ουσιαστικά τον έχει θέσει στο περιθώριο, αφήνοντάς τον να βιώνει την πολιτική του απομόνωση.
Ο ίδιος ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, σε μια κίνηση αυτοεπιβεβαίωσης που μαρτυρά την κατάρρευση των παλαιών του ερεισμάτων, καταγγέλλει ανοιχτά σε συζητήσεις ότι «όλοι του γύρισαν την πλάτη». Είναι η κλασική περίπτωση του πολιτικού που βλέπει τους πιστούς ακόλουθους και τους κάποτε «προστατευόμενούς» του να εξαφανίζονται από το κάδρο μόλις το πολιτικό κόστος της εγγύτητας μαζί του ξεπέρασε το όφελος.
Η αίσθηση ότι έχει μείνει μόνος του, να αναμετράται με φαντάσματα και με μια δικαιοσύνη που ο ίδιος χαρακτήρισε με απαξιωτικούς όρους, τον φέρνει σε πλήρη ρήξη όχι μόνο με τη θεσμική σοβαρότητα που απαιτεί το αξίωμά του, αλλά και με την ίδια την κομματική ιεραρχία που κάποτε τον υμνούσε.