Ο Στέφανος Κασσελάκης φαίνεται να εγκλωβίζεται σε μια πολιτική αντήχηση του εαυτού του, καθώς το οικοδόμημα των «Δημοκρατών» αποψιλώνεται από κάθε σοβαρό έρεισμα. Η οικονομική ελίτ, που κάποτε έβλεπε στο πρόσωπό του μια ευκαιρία για «disruption», αποσύρεται διακριτικά, αφήνοντας πίσω της έναν αρχηγό χωρίς στράτευμα.
Συν τοις άλλοις, το κόμμα των Δημοκρατών αιμορραγεί στελεχιακά σε ζωντανή μετάδοση. Η μαζική έξοδος πρωτοκλασάτων ονομάτων προς άλλους σχηματισμούς αποκαλύπτει την οικονομική και πολιτική ανυποληψία ενός εγχειρήματος που επένδυσε στην εικόνα και ξέχασε τη βάση.
Αυτή η κινητικότητα στελεχών δεν είναι απλώς «εσωκομματική γκρίνια», αλλά μια κυνική δήλωση αποτυχίας· όσοι αναζητούν πολιτική επιβίωση εγκαταλείπουν το πλοίο πριν αυτό βυθιστεί οριστικά στην αφάνεια.
Ήδη, στην… κουζίνα της πλατείας Κολωνακίου ακούγεται έντονη η αποχώρηση μιας κυρίας που επιλέγει αυτό το μέρος για αγορές, ειδικά ακριβών τσαντών.
Η πτώση δεν είναι μόνο αριθμητική αλλά και δομική· το κόμμα μεταλλάσσεται σε έναν προσωπικό μηχανισμό προβολής που στερείται κοινωνικής γείωσης. Με τις εσωτερικές ισορροπίες να καταρρέουν, το εγχείρημα διολισθαίνει στην πολιτική αφάνεια, θυμίζοντας περισσότερο μια καλή παραγωγή στα social media παρά μια υπολογίσιμη δύναμη εξουσίας…