Το Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι μια απλή επετειακή σύναξη, αλλά το πεδίο μιας αμείλικτης «σφαγής» μεταξύ των δελφίνων της παράταξης.
Η μάχη για το νέο Πολιτικό Συμβούλιο, ήδη, αποκαλύπτει το βαθύ χάσμα στην οργάνωση και τη στρατηγική των επίδοξων διαδόχων.
Από τη μία πλευρά, αναδεικνύεται ένα επιτελείο-μοντέλο, μια «σιδερένια φάλαγγα» εκατοντάδων στελεχών που κατεβαίνει με συγκροτημένη λίστα και απόλυτο έλεγχο των εσωκομματικών ισορροπιών. Από την άλλη, η εικόνα της οργανωτικής ένδειας και της απουσίας ισχυρής ομάδας προδίδει εκείνους που, παρά τη δημόσια δημοφιλία τους, δείχνουν να χάνουν το τρένο του εσωκομματικού ελέγχου.
Η «σφαγή» των δελφίνων κρίνεται πλέον στις λεπτομέρειες της παρασκηνιακής κινητοποίησης. Εκεί που κάποιοι αναλώνονται σε επικοινωνιακή Realpolitik, άλλοι επενδύουν στη βαθιά γνώση του κομματικού σώματος.
Στην εξίσωση αυτή, ο ρόλος της νεολαίας του κόμματος αναδεικνύεται σε «κλειδί» για το τελικό αποτέλεσμα. Η ΟΝΝΕΔ, ως η παραδοσιακή δεξαμενή στελεχών και ψήφων, θα παίξει τον δικό της καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των νέων ισορροπιών, ευνοώντας εκείνους που ξέρουν να μιλούν τη γλώσσα του μηχανισμού και διαθέτουν την ανάλογη εμπειρία στα κομματικά γρανάζια.
Είναι σχεδόν σίγουρο ότι η ατμόσφαιρα στα πηγαδάκια του Συνεδρίου θυμίζει περισσότερο «Game of Thrones» παρά κομματική διαδικασία.
Και εν τέλει η επικράτηση του ενός ή του άλλου επιτελείου θα καθορίσει όχι μόνο το πρόσωπο του κόμματος, αλλά και την κατεύθυνση της διανομής της πολιτικής ισχύος τα επόμενα χρόνια. Η «σφαγή» είναι πλέον επίσημη και το αποτέλεσμα της Κυριακής θα σφραγίσει τη μοίρα πολλών «ηχηρών» ονομάτων που πίστεψαν ότι η θεωρία αρκεί για να κερδίσει την πράξη.