Η Μαρία Καρυστιανού βλέπει τα ποσοστά της να παίρνουν την κατιούσα και οι αναλυτές έχουν την εξήγηση στο τσεπάκι τους.
Όσο η κάλπη πλησιάζει, η αντισυστημική οργή ξεθυμαίνει και ο ψηφοφόρος εγκαταλείπει το «συναίσθημα» για τη σταθερότητα. Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι μόνο η παραδοσιακή μείωση της ψήφου διαμαρτυρίας, αλλά και η ίδια η ρητορική του κόμματός της. Με θέσεις που αγγίζουν την ακροδεξιά και μια επιδερμική προσέγγιση σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα, η έλλειψη σοβαρού προγράμματος διακυβέρνησης βγάζει μάτι.
Χωρίς συγκεκριμένες προτάσεις και με μόνο όπλο την καταγγελία, το κόμμα Καρυστιανού δείχνει να εγκλωβίζεται σε μια πτώση που —όπως λένε οι δημοσκόποι— θα συνεχιστεί μέχρι την ώρα της αλήθειας. Η πολιτική, βλέπετε, θέλει κάτι παραπάνω από «φωνές» για να αντέξει στον χρόνο.