Η Χαριλάου Τρικούπη βιώνει μια συνεχή δημοσκοπική “καθίζηση” μέσα στο “τσιμέντο” της πρωτεύουσας, εκεί όπου η εκλογική επιρροή του κινήματος παραμένει σταθερά καθηλωμένη.
Το λεκανοπέδιο δεν είναι απλώς μια εκλογική περιφέρεια, αλλά ο καθρέφτης μιας φθοράς που δείχνει να μην έχει τέλος. Αντιμετωπίζοντας τον κίνδυνο της πολιτικής αφάνειας στα μεγάλα αστικά κέντρα, η ηγεσία προχωρά σε μια κίνηση απελπισίας, επιχειρώντας να “επανασυνδεθεί” με τις τοπικές κοινωνίες.
Το πλάνο είναι ξεκάθαρο: η μετατροπή των έμπειρων στελεχών σε “τοποτηρητές” που θα προσπαθήσουν να αναχαιτίσουν τη δημοσκοπική κατάρρευση, μετατρέποντας την οργανωτική αδράνεια σε μια τελευταία προσπάθεια πολιτικής επιβίωσης.
Η διάταξη των «τοποτηρητών»
Η επιλογή των προσώπων δεν κρύβει εκπλήξεις, αλλά μια προσκόλληση στην «παλιά φρουρά» και σε γνώριμα πρόσωπα της αυτοδιοίκησης, που καλούνται να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά:
-
Χρήστος Πρωτόπαπας: Επιστρατεύεται για να διαχειριστεί την κεντρική πολιτική σκηνή της πρωτεύουσας, ποντάροντας στη θεσμική του εμπειρία.
-
Γιώργος Παπαβασιλείου: Αναλαμβάνει το δύσκολο task του Βόρειου Τομέα, σε ένα κοινό που απαιτεί σύγχρονο λόγο και όχι ανακύκλωση.
-
Γιάννης Μίχας: Μεταφέρεται στον Νότιο Τομέα, προσπαθώντας να κεφαλαιοποιήσει το όνομα και την ιστορία του.
-
Θεόδωρος Μαργαρίτης: Επιφορτίζεται με τη Δυτική Αθήνα, μια περιοχή με παραδοσιακές απαιτήσεις που το ΠΑΣΟΚ έχει προ πολλού απολέσει.
-
Ξένος Μανιατογιάννης: “Οργώνει” την Ανατολική Αττική, μεταφέροντας την αυτοδιοικητική του εμπειρία στην υπηρεσία της κεντρικής πολιτικής.
-
Κώστας Παπαδημητρίου: Αναλαμβάνει το οργανωτικό βάρος στη Δυτική Αττική.
-
Νίκος Μήλης: Στον Α’ Πειραιά, παλεύει να διατηρήσει τις ισορροπίες σε μια περιοχή που το κίνημα μοιάζει ξένο.
-
Έφη Χαλάτση: Στο σκληρό βιομηχανικό πεδίο του Β’ Πειραιά, επιχειρεί να κρατήσει ζωντανό το νήμα με τη βάση.