Στην πολιτική αρένα του 2026, ορισμένοι υπουργοί δεν διοικούν απλώς. Βασιλεύουν πάνω σε βουνά γραφειοκρατικού χαρτιού. Θα καταλάβετε…
Ο Τάκης Θεοδωρικάκος, υιοθετώντας το ύφος ενός «Βυζαντινού Άρχοντα» που μοιράζει χρυσόβουλα με περισσή άνεση, υπέγραψε άλλη μια τροποποίηση για το διατηρητέο του Οικονομικού Επιμελητηρίου. Το ακίνητο στη γωνία Ξενοφώντος και Φιλελλήνων έχει καταντήσει το πιο ακριβό ανέκδοτο του Συντάγματος.
Με μια υπογραφή, η λήξη του έργου μετατέθηκε για το 2028, αποδεικνύοντας ότι για τον “Άρχοντα” της Ανάπτυξης, ο χρόνος είναι μια ελαστική έννοια που εξυπηρετεί μόνο τη διαιώνιση της εκκρεμότητας.
Το “Επιτελικό Κράτος” φαίνεται πως βρήκε τον δικό του Παπαρρηγόπουλο για να γράψει την ιστορία των αιώνιων μελετών. Με κονδύλια που μπαινοβγαίνουν στο ΕΠΑ και το ΠΔΕ σαν να πρόκειται για ταμείο μικροεξόδων, ο Θεοδωρικάκος συνεχίζει να χρηματοδοτεί “εξειδικευμένες υπηρεσίες συμβούλων”. Είναι πραγματικά μεγαλειώδες: ένα κτίριο που ρημάζει από το 2010, χρειάζεται ακόμα “τεχνική βοήθεια” και “αρχιτεκτονικές αποτυπώσεις” το 2026. Κάποιος… άσχετος θα έβλεπε εδώ την απόλυτη αναδιανομή δημόσιου χρήματος προς την ελίτ των μελετητών, την ώρα που το ίδιο το ακίνητο παραμένει ένα μνημείο εγκατάλειψης με υπουργική βούλα.
Φυσικά, την ώρα που το κτίριο-φάντασμα συνεχίζει να αποσυντίθεται στην καρδιά της Αθήνας, ο Τάκης οχυρώνεται πίσω από την αίγλη του αξιώματος, υποσχόμενος μια ανάπτυξη που θα έρθει κάποτε—ίσως όταν οι μελέτες αποκτήσουν τη δική τους ιστορική αξία ως χειρόγραφα της εποχής.
Θα φτάσουμε στο 2028 για να δούμε αν ο Βυζαντινός Άρχοντας θα κόψει κορδέλα ή αν θα χρειαστεί και 3η τροποποίηση για να “κλειδώσει” η υστεροφημία του. Προς το παρόν, η μόνη αποκατάσταση που βλέπουμε είναι αυτή του πολιτικού του εγώ.