Όταν αρχίζουν οι μεγάλες κουβέντες για νέα κόμματα και «επαναστάσεις» στις κάλπες, όλοι φαντάζονται κόκκινα χαλιά και ισχυρούς υποστηρικτές. Η πραγματικότητα όμως, όπως μου μεταφέρουν οι πηγές μου από τα επιχειρηματικά σαλόνια, είναι πολύ πιο πεζή και… στεγνή.
Το κλίμα για τους επίδοξους αρχηγούς που ονειρεύονται διψήφια ποσοστά έχει βαρύνει για τα καλά, καθώς οι «πορτοφολάδες» της αγοράς άρχισαν να τραβάνε τις γραμμές των πιστώσεων.
Από τη μία, έχουμε περιπτώσεις που το οργανωτικό χάος είναι τέτοιο, που κανένας σοβαρός χρηματοδότης δεν δέχεται να ρίξει λεφτά σε ένα βαρέλι δίχως πάτο. Όταν βλέπουν στελέχη-«νούμερα» να παρελαύνουν στις τηλεοράσεις και την επαρχία να είναι εντελώς ακάλυπτη, οι επενδυτές της πολιτικής κάνουν πίσω. Γιατί κακά τα ψέματα, χωρίς γραφεία σε κάθε πόλη και μηχανισμό που να «τρέχει», ούτε το 3% δεν πιάνεις, πόσο μάλλον να κοιτάξεις στα μάτια τους παραδοσιακούς παίκτες.
Από την άλλη, έχουμε και τα «αδειάσματα» της τελευταίας στιγμής. Γνωστοί εφοπλιστικοί κύκλοι, που μέχρι πρότινος εμφανίζονταν ως οι βασικοί σπόνσορες συγκεκριμένων εγχειρημάτων, έχουν αρχίσει να κρατούν αποστάσεις ασφαλείας. Είτε γιατί είδαν ότι το επιτελείο στερείται σοβαρότητας, είτε γιατί οι σχέσεις με το Μαξίμου είναι πολύ στενές για να διακινδυνεύσουν ένα «αντάρτικο» χωρίς μέλλον. Όπως μου έλεγε άνθρωπος που γνωρίζει καλά το «πάρε-δώσε» της παρασκηνιακής χρηματοδότησης: «Κανείς δεν θέλει να είναι ο χορηγός μιας αποτυχίας».
Το συμπέρασμα; Τα νέα κόμματα που υπόσχονταν ανατροπές, αυτή τη στιγμή παλεύουν να βρουν τα έξοδα για το νοίκι και τα φυλλάδια. Η «αγορά» αποφάσισε ότι το ρίσκο είναι μεγάλο και οι αποδόσεις μηδαμινές. Η συνέχεια στην κάλπη, αν βέβαια καταφέρουν να φτάσουν μέχρι εκεί χωρίς να τους κόψουν το ρεύμα…