Ενώ η αγορά αναζητά απεγνωσμένα «νέο αίμα» και ψηφιακές δεξιότητες, το Υπουργείο Ανάπτυξης φαίνεται πως ποντάρει στην κλασική αξία της εμπειρίας – και μάλιστα με άρωμα Γαλλικής Ριβιέρας.
Με πρόσφατη υπουργική απόφαση, ένας συνταξιούχος με βαρύ βιογραφικό από τα αμφιθέατρα της Grenoble και διδακτορικές δάφνες στην Οργανική Χημεία, εγκαταλείπει την ηρεμία της σύνταξης για να προσφέρει τις φώτα του ως μετακλητός συνεργάτης στο ιδιαίτερο γραφείο Υφυπουργού.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πώς η «ανάπτυξη» της χώρας περνά μέσα από την επιστράτευση επιστημόνων που μεσουρανούσαν στις αίθουσες του ΔΙΚΑΤΣΑ πίσω στο 1985. Φαίνεται πως οι χημικές ενώσεις της εξουσίας απαιτούν παλιά, δοκιμασμένη συνταγή. Ο νέος συνεργάτης κατατάσσεται απευθείας στο Μισθολογικό Κλιμάκιο 17, αποδεικνύοντας ότι η αριστεία δεν έχει ημερομηνία λήξης, αρκεί να γνωρίζεις άπταιστα τη γλώσσα του Μολιέρου και να έχεις τις κατάλληλες προσβάσεις στους διαδρόμους της πλατείας Συντάγματος.
Φυσικά, η θέση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την καρέκλα του πολιτικού του προϊσταμένου. Όπως ήρθαν μαζί, έτσι και θα φύγουν, επιβεβαιώνοντας τον χρυσό κανόνα της ελληνικής διοίκησης: η εμπιστοσύνη είναι προσωπική υπόθεση, ειδικά όταν συνοδεύεται από την υποχρέωση υποβολής «πόθεν έσχες». Μια μικρή γραφειοκρατική λεπτομέρεια για κάποιον που έχει λύσει τα μυστήρια της Μοριακής Χημείας, αλλά μια υπενθύμιση για όλους εμάς ότι στο κράτος των «αρίστων», οι συνταξιούχοι δεν ξεκουράζονται ποτέ – απλώς αναβαθμίζονται.