Εκεί που άλλοτε κυριαρχούσε η οξύτητα και ο έντονος αντισυστημικός λόγος, σήμερα επικρατεί μια σχεδόν απόκοσμη σιωπή. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, που για πολύ καιρό λειτουργούσε ως ο «μαύρος κύκνος» του ελληνικού κοινοβουλίου, δείχνει το τελευταίο διάστημα να έχει χάσει τον προσανατολισμό της.
Η πτώση της Πλεύσης Ελευθερίας στις πρόσφατες μετρήσεις δεν είναι τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής στρατηγικής που εγκλωβίστηκε στον εαυτό της. Η «Ζωή των Κινημάτων» φαίνεται να έχει δώσει τη θέση της σε μια Ζωή που, έχοντας εξαντλήσει το απόθεμα της ρητορικής της αντιπαράθεσης, αδυνατεί πλέον να μετουσιώσει την ένταση σε ουσιαστικό πολιτικό αποτέλεσμα.
Η υποχώρηση της Κωνσταντοπούλου δεν είναι μόνο δημοσκοπική, είναι κυρίως πολιτική. Ενώ άφησε —εκούσια ή ακούσια— ζωτικό χώρο σε άλλους, όπως η Μαρία Καρυστιανού, να εκτεθούν και να φθαρούν, η ίδια κατέληξε να παρακολουθεί την απαξίωση του δικού της εγχειρήματος από το περιθώριο.
Η ικανότητά της να καθορίζει την ατζέντα έχει ατονήσει, καθώς το εκλογικό σώμα μοιάζει να έχει κουραστεί από τις «παραστάσεις» και να αναζητά πλέον στέρεες πολιτικές προτάσεις.
Η Ζωή, που προσπάθησε – πολύ – να χρίσει το προφίλ της πάνω στην απόλυτη ρήξη, διαπιστώνει τώρα πως η ρήξη χωρίς περιεχόμενο οδηγεί νομοτελειακά στη λήθη.
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο στην πορεία της Κωνσταντοπούλου τις τελευταίες εβδομάδες είναι η μοναξιά της. Χωρίς πλέον το «νήμα» που την κρατούσε συνδεδεμένη με ένα διευρυμένο ακροατήριο, το κόμμα της φυλλορροεί, ενώ η ίδια εμφανίζεται ανήμπορη να ανατρέψει το κλίμα.
Εν κατακλείδι, δεν είναι μόνο η πτώση των ποσοστών. Είναι η αίσθηση ότι το «φαινόμενο Ζωή» έχει κλείσει τον κύκλο του. Οι πολίτες που κάποτε είδαν στο πρόσωπό της την τιμωρό του συστήματος, στρέφονται πλέον σε άλλες επιλογές…