Πάμε να σας δώσουμε τα κους κους της πιάτσας που έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, ιδιαίτερα για την Lamda.
Λένε στην «αγορά» τις τελευταίες ημέρες ότι ο διευθύνων σύμβουλος της Lamda Development, Οδυσσέας Αθανασίου, όταν κοιτάζει το οργανόγραμμα, βλέπει μια μαύρη τρύπα που καταπίνει το έμψυχο δυναμικό του.
Το 2025, ο αριθμός των παραιτήσεων εκτοξεύτηκε, με 103 στελέχη να πετούν τα κλειδιά και να τρέχουν προς την έξοδο—ένας διπλασιασμός που προκαλεί ίλιγγο. Μιλάμε για πάνω από το 13% του συνολικού προσωπικού που αποφάσισε ότι οπουδήποτε αλλού είναι καλύτερα από το «εργοτάξιο της Ευρώπης».
Οι φτηνές δικαιολογίες περί «φυτωρίου» στελεχών είναι το απαραίτητο επικοινωνιακό λίπος για να καλυφθεί η παταγώδης αποτυχία διακράτησης της ουσίας της εταιρείας.
Η διοίκηση προσπαθεί να πείσει ότι οι νέοι εργαζόμενοι είναι «μαλακοί» και ψάχνουν την ευκολία, αλλά η ωμή αλήθεια είναι διαφορετική: κανείς δεν θέλει να καεί στη φωτιά ενός έργου που μοιάζει περισσότερο με ατελείωτο βάλτο παρά με success story.
Οι «αυξημένες απαιτήσεις στο πεδίο» είναι ο κώδικας για ένα τοξικό περιβάλλον όπου η πίεση χτυπάει κόκκινο και η προοπτική είναι θολή.
Και τι συμβαίνει; Ενώ ο Αθανασίου πουλάει όνειρα για πολυτελείς πύργους, οι άνθρωποι που καλούνται να τους χτίσουν επιλέγουν τη μαζική απόδραση, αρνούμενοι να γίνουν τα αναλώσιμα γρανάζια μιας μηχανής που υποφέρει από δομική αρρυθμία.
Ακούγεται λοιπόν όλο και περισσότερο ότι η Lamda μετατρέπεται ταχύτατα από «εθνικό πρωταθλητή» σε έναν σταθμό μετεπιβίβασης για στελέχη που ψάχνουν το επόμενο σοβαρό λιμάνι. Η εικόνα της «μεγάλης εταιρείας» ξεφτίζει κάθε φορά που ένας εξειδικευμένος υπάλληλος προτιμά τον ανταγωνισμό, αφήνοντας τον Αθανασίου να μετράει απώλειες και να βαφτίζει την αποσύνθεση «κινητικότητα της αγοράς».
Το Ελληνικό, λοιπόν, μπορεί να υψώνεται στα χαρτιά, αλλά η Lamda αδειάζει από μέσα.