Ο Νίκος Ανδρουλάκης, πλέον, δεν κάνει πολιτική ανάλυση αλλά δημόσια αυτοκριτική για το αναπόφευκτο. Η πρόσφατη αναφορά του στο δίδυμο «Μητσοτάκη-Τσίπρα» λειτουργεί ως λευκή σημαία. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αναγνωρίζει πως το κόμμα του έχει περιοριστεί στον ρόλο του θεατή, ενώ η χώρα κινείται σε άλλους ρυθμούς.
Η ρητορική περί «μηχανής του χρόνου» και «τοξικότητας» είναι απλώς ο τρόπος του να πει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει πλέον τα καύσιμα για να φτάσει μέχρι την εξουσία. Στη Χαριλάου Τρικούπη το ξέρουν καλά: το πολιτικό κεφάλαιο εξαντλείται, και η καρέκλα του αρχηγού τρίζει επικίνδυνα.
Η προσπάθεια να πλασαριστεί το ΠΑΣΟΚ ως ο «εγγυητής της σταθερότητας» πέφτει στο κενό. Οι ψηφοφόροι βλέπουν ένα κόμμα που παλεύει για την επιβίωσή του στην τρίτη θέση, αντί να διεκδικεί την πρωτοκαθεδρία. Ο Ανδρουλάκης, εγκλωβισμένος σε μια στρατηγική «ίσων αποστάσεων», δεν πείθει κανέναν.
Οι «μουρμούρες» στο εσωτερικό δεν είναι τυχαίες, είναι το προμήνυμα μιας επόμενης ημέρας που δεν θα τον περιλαμβάνει. Όταν ένας αρχηγός μιλάει για το πώς θα μοιάζει το πολιτικό σκηνικό χωρίς τον ίδιο να πρωταγωνιστεί, η παραίτηση είναι απλώς ζήτημα χρόνου.
Στο παρασκήνιο, η κατάσταση είναι ξεκάθαρη. Το ΠΑΣΟΚ στερείται οξυγόνου και η ηγεσία του έχει ξεμείνει από επιχειρήματα. Ο Ανδρουλάκης δεν θα χρειαστεί να περιμένει το αποτέλεσμα της κάλπης για να δει τη φθορά του. Η απώλεια της δυναμικής του είναι ορατή παντού, από τις δημοσκοπικές αναλύσεις μέχρι τις πηγαδάκια των στελεχών. Είναι το τέλος ενός κύκλου για μια παράταξη που έχει ξεχάσει πώς να κερδίζει και έχει μάθει να βολεύεται με τον ρόλο του ρυθμιστή. Η παραίτηση δεν είναι απλά μια πιθανότητα, είναι η φυσική κατάληξη ενός εγχειρήματος που απέτυχε να γοητεύσει.