Στους διαδρόμους της Βουλής, το όνομα του Άκη Σκέρτσου αρχίζει να ακούγεται σαν τον θόρυβο που κάνει μια λάμπα πριν καεί. Οι γαλάζιοι βουλευτές της περιφέρειας, ειδικά, αυτοί που τρέχουν στα καφενεία και «τρώνε» τη σκόνη της καθημερινότητας, έχουν βγάλει τα μαχαίρια. Η πρόσφατη προσπάθεια του Μαξίμου να φορτώσει τη φαυλότητα του συστήματος στις πλάτες των εκλεγμένων αντιπροσώπων δεν ήταν απλώς ένα στρατηγικό λάθος. Ήταν μια κήρυξη πολέμου.
Οι βουλευτές βλέπουν στον Σκέρτσο τον «εργαστηριακό» τεχνοκράτη που δεν έχει λερώσει ποτέ τα παπούτσια του στη λάσπη της ψηφοφορίας και η οργή ξεχειλίζει.
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν απλώς η θρυαλλίδα. Οι αιχμές για «έλλειψη επαφής με τη ζώσα πραγματικότητα» είναι το κωδικοποιημένο μήνυμα μιας κοινοβουλευτικής ομάδας που νιώθει ότι την αντιμετωπίζουν σαν υπαλλήλους σε call center.
Ο Σκέρτσος κατηγορείται ότι ζει σε μια ψηφιακή φούσκα, την ώρα που οι βάσεις του κόμματος βράζουν. Το αφήγημα περί «εξυπηρέτησης» και «εμπιστοσύνης» που πλασάρει το επιτελικό κράτος, στα μάτια των βουλευτών, δεν είναι τίποτα άλλο από μια προσπάθεια να απομονωθούν οι «ενοχλητικοί» αιρετοί από το κέντρο των αποφάσεων—και το ταμείο.
Το κλίμα για τον στενό συνεργάτη του Πρωθυπουργού θυμίζει πλέον το παλιό παιχνίδι «μουτζούρης». Κανείς δεν θέλει να κρατάει το χαρτί του Σκέρτσου. Η κριτική περί «ισοπεδωτικής προσέγγισης» είναι η ευγενική έκφραση για το «φύγε να σωθούμε». Οι βουλευτές τον «σπρώχνουν» προς την έξοδο, θεωρώντας ότι η παρουσία του αλλοιώνει το DNA της παράταξης και τους αποκόπτει από τους ψηφοφόρους τους. Στο παρασκήνιο, το στοίχημα δεν είναι αν θα υπάρξει σύγκρουση, αλλά πόσο γρήγορα θα ολοκληρωθεί η «αποβολή» του ξένου σώματος από τον ζωντανό πολιτικό οργανισμό.