Ο Ευάγγελος Μυτιληναίος και ο Κρίστιαν Χατζημηνάς δεν πήγαν στο Ελληνογαλλικό Φόρουμ για να ανταλλάξουν φιλοφρονήσεις, αλλά για να στείλουν έναν λογαριασμό που εκκρεμεί στο Μαξίμου.
Με το ύφος ανθρώπων που ξέρουν ότι η Ευρώπη ξεμένει από «κανόνια», οι δύο ισχυροί άνδρες της εγχώριας βιομηχανίας έσφιξαν τη θηλιά: απαιτούν η Ελλάδα να πάψει να είναι ο «βολικός πελάτης» της Naval Group και να γίνει ισότιμος συνέταιρος στο μεγάλο φαγοπότι της ευρωπαϊκής άμυνας. Οι αιχμές για τις φρεγάτες —που «έπρεπε να χτίζονται εδώ από την πρώτη μέρα»— ήταν μια ξεκάθαρη βολή κατά της κυβερνητικής σπουδής να υπογράφει συμβόλαια δισεκατομμυρίων χωρίς εγχώριο αντίκρισμα.
Εδώ το παιχνίδι είναι απλό: η Naval Group έχει την τεχνολογία, αλλά η Ελλάδα έχει το “capacity” — δηλαδή τα εργοστάσια και τα χέρια που λείπουν από τη Γαλλία. Ο Μυτιληναίος, με τον κυνισμό του ανθρώπου που βλέπει το ΝΑΤΟ να καταρρέει, έριξε στο τραπέζι το χαρτί των υποβρυχίων. Ξέρει ότι το Μαξίμου καίγεται για ασφάλεια στο Αιγαίο και προσφέρει τη Metlen ως το απαραίτητο δεκανίκι. Το μήνυμα είναι κρυστάλλινο: Αν θέλετε νέα όπλα, θα περάσουν από τις δικές μας γραμμές παραγωγής. Η εθνική κυριαρχία κοστίζει, και οι βιομήχανοι μόλις ανέβασαν την τιμή.
Ο Χατζημηνάς το πήγε ένα βήμα παραπέρα, ζητώντας «διεθνές business». Μεταφράζοντας από τα «διπλωματικά», αυτό σημαίνει ότι η ελληνική αμυντική ελίτ δεν αρκείται πλέον στα ψίχουλα των εγχώριων παραγγελιών. Θέλουν να εξάγουν μαζί με τους Γάλλους σε Σαουδική Αραβία και Εμιράτα, χρησιμοποιώντας το ελληνικό «ουδέτερο» προφίλ ως δούρειο ίππο. Το Μαξίμου βρίσκεται ανάμεσα στις γεωπολιτικές δεσμεύσεις προς το Παρίσι και την εσωτερική πίεση δύο παικτών που ελέγχουν το αφήγημα της «ανάπτυξης».
Ενώ η Naval Group «χτίζει οικοσυστήματα» 70 εταιρειών, η πραγματική μάχη δίνεται στα παρασκήνια. Οι εγχώριοι παίκτες δεν ζητούν απλώς δουλειά· ζητούν συνδιαχείριση της εθνικής άμυνας. Με τις ΗΠΑ να απομακρύνονται και την Ουκρανία να «ρουφάει» κάθε διαθέσιμο βλήμα, ο Μυτιληναίος και ο Χατζημηνάς ξέρουν ότι έχουν το πάνω χέρι. Το Μαξίμου καλείται να αποφασίσει: θα συνεχίσει να αγοράζει προστασία με δάνεια ή θα παραχωρήσει το τιμόνι της άμυνας στους εγχώριους ολιγάρχες; Ο χρόνος πιέζει, και τα υποβρύχια δεν θα αργήσουν να έρθουν στην επιφάνεια.