Στο χρηματιστήριο της πολιτικής επιρροής, ορισμένα πρόσωπα δεν χρειάζονται θορυβώδεις καμπάνιες για να εκτοξεύσουν τις μετοχές τους. Αρκεί η αποδοτικότητα και ο τρόπος διαχείρισης κρίσιμων ζητημάτων. Ο Κυριάκος Πιερρακάκης έχει καταφέρει να μετατρέψει το υπουργείο Οικονομικών σε πεδίο παραγωγής πολιτικής υπεραξίας, κερδίζοντας διαρκώς έδαφος στη συνείδηση της κοινής γνώμης αλλά και των εσωκομματικών ισορροπιών.
Η τελευταία του κίνηση στη Βουλή, σχετικά με τη ρύθμιση για τους δανειολήπτες του νόμου Κατσέλη, αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πορείας. Αντί να αρκείται στη στενή νομική συμμόρφωση, επέλεξε τη διαδρομή της πολιτικής τόλμης, προχωρώντας σε αναδρομική αποκατάσταση και καθολική εφαρμογή της ρύθμισης. Με ένα κόστος 700 εκατομμυρίων ευρώ, δείχνει πως ο πήχης της ευθύνης για εκείνον βρίσκεται πολύ ψηλότερα από τους τυπικούς κανόνες.
Αυτή η προσέγγιση τον διαφοροποιεί από το “πολιτικό κατεστημένο” της διαχείρισης. Απαντά στους “αυτόκλητους υπερασπιστές” των δανειοληπτών με πράξεις, επιλέγοντας το μέγιστο της ευθύνης αντί για το ελάχιστο της δικαστικής απόφασης. Κάθε τέτοια παρέμβαση προσθέτει ένα ακόμη ισχυρό διαπιστευτήριο στο βιογραφικό του.
Ο Πιερρακάκης χτίζει σταθερά ένα προφίλ που συνδυάζει την τεχνοκρατική επάρκεια με την πολιτική αποφασιστικότητα, αφήνοντας τους πολιτικούς του αντιπάλους να κυνηγούν τις εξελίξεις, ενώ εκείνος τις ορίζει.