Στα «γαλάζια» παρασκήνια, η στάση του Κώστα Καραμανλή αποτελεί εδώ και καιρό αντικείμενο αναλύσεων, όμως ο πρώην πρωθυπουργός φαίνεται πως έχει επιλέξει έναν δρόμο που δεν οδηγεί σε μετωπικές συγκρούσεις. Μακριά από θορυβώδεις δηλώσεις και αιχμηρές αντιπαραθέσεις, ο Καραμανλής επιλέγει να διατηρεί μια στάση που χαρακτηρίζεται από θεσμική αυτοσυγκράτηση. Δεν επιδιώκει να δώσει στο Μέγαρο Μαξίμου το «πάτημα» για να τον κατηγορήσει για υπονόμευση, επιλέγοντας να αφήσει την ευθύνη των πολιτικών αποτελεσμάτων αποκλειστικά στους ώμους της σημερινής ηγεσίας.
Η τακτική του είναι ξεκάθαρη: δεν προτρέπει, δεν εμποδίζει και, κυρίως, δεν «σπάει» τα δεσμά με την παράταξη που υπηρέτησε επί δεκαετίες. Ωστόσο, η στάση του απέναντι σε στελέχη που αναζητούν άλλους πολιτικούς ορίζοντες είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστική. Χωρίς να δίνει επίσημα «πράσινο φως», δείχνει να αντιλαμβάνεται τη δυσφορία που υπάρχει στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας, αφήνοντας τον χρόνο να λειτουργήσει ως καθρέφτης της κατάστασης. Για τον ίδιο, η πολιτική δεν είναι πλέον ένας αγώνας δρόμου για το ποιος θα κάνει τον μεγαλύτερο θόρυβο, αλλά μια διαδικασία όπου η ηρεμία και η απόσταση λειτουργούν συχνά πιο εύγλωττα από κάθε ομιλία.
Συνεννόηση χωρίς λόγια
Και ενώ οι συζητήσεις για μια «ρήξη» με τον Αντώνη Σαμαρά δίνουν και παίρνουν, η πραγματικότητα που αποτυπώνεται στις πρόσφατες κοινές τους εμφανίσεις είναι πιο σύνθετη. Οι δύο πρώην πρωθυπουργοί διατηρούν έναν δίαυλο επικοινωνίας, παρακολουθώντας τις εξελίξεις με μια κοινή οπτική για το μέλλον της παράταξης. Η παρουσία τους σε κοινωνικές εκδηλώσεις, χωρίς να χρειάζεται να καθίσουν απαραίτητα ο ένας δίπλα στον άλλον, στέλνει ένα «ήσυχο» αλλά ηχηρό μήνυμα σε όσους γνωρίζουν να διαβάζουν ανάμεσα στις γραμμές.
Ο Καραμανλής δεν παίζει το παιχνίδι των εντυπώσεων. Γνωρίζει καλά ότι, σε ένα πολιτικό σκηνικό που διαρκώς μεταβάλλεται, η σιωπή του πρώην πρωθυπουργού μπορεί να είναι πιο βαριά από μια ανοιχτή διαφωνία. Δεν θα επιτεθεί, δεν θα υπονομεύσει, αλλά δεν θα γίνει και το «ανάχωμα» που θα συγκρατήσει τα ρεύματα που δημιουργούνται στο «γαλάζιο» στρατόπεδο. Η ευθύνη για την πορεία της κυβέρνησης παραμένει εκεί που βρίσκεται και το καθήκον του, όπως ο ίδιος το αντιλαμβάνεται, είναι πλέον η παρατήρηση και όχι η εμπλοκή.