Σε ένα κρεσέντο ρητορικής οξύτητας, σχεδόν κάθε Κυριακή, ο υπουργός Επικρατείας Άκης Σκέρτσος συνηθίζει να δείχνει ότι… υπάρχει. Αυτό έκανε και χθες, όταν επέλεξε να στοχοποιήσει τον Αλέξη Τσίπρα, κάνοντας λόγο για «πολιτικούς απατεώνες» και «ηθικά μονοπώλια».
Ωστόσο, στους διαδρόμους του Μεγάρου Μαξίμου και της οδού Πειραιώς, το κλίμα για τον ίδιο τον υπουργό κάθε άλλο παρά συναινετικό είναι. Η επίθεση κατά του πρώην πρωθυπουργού μοιάζει περισσότερο με μια απόπειρα ενός πολιτικού «ξένου σώματος» να ανακτήσει τον έλεγχο της ατζέντας, καθώς η απόστασή του από το σκληρό πυρήνα της κοινοβουλευτικής ομάδας της Νέας Δημοκρατίας μεγαλώνει μέρα με τη μέρα.
Η πραγματικότητα που βιώνει ο Άκης Σκέρτσος εντός του κυβερνητικού στρατοπέδου είναι μάλλον γκρίζα. Παρά το λεκτικό πυρ, η επιρροή του φαίνεται να έχει υποστεί σημαντική διάβρωση. Οι πληροφορίες μιλούν για έναν υπουργό που έχει απομονωθεί πολιτικά, με τους βουλευτές να τον αποφεύγουν συστηματικά, ενώ ακόμα και συνάδελφοί του υπουργοί περιορίζουν τις επαφές τους μαζί του στο απολύτως απαραίτητο. Για πολλούς εντός του κυβερνώντος κόμματος, η προσπάθεια του Σκέρτσου να εμφανιστεί ως ο «πρωταθλητής της αντιπαράθεσης» στερείται πολιτικού εκτοπίσματος και φαίνεται να μην πείθει πλέον ούτε τους ίδιους τους συντρόφους του.
Το «ηθικό πλεονέκτημα» που επικαλείται ο υπουργός για να πλήξει τον ΣΥΡΙΖΑ μετατρέπεται σε μπούμερανγκ για τον ίδιο. Ενώ προσπαθεί να αναδείξει τις αποτυχίες του παρελθόντος, η εικόνα του «μοναχικού λύκου» που δεν διαθέτει τα ερείσματα για να στηρίξει μια ευρύτερη πολιτική αντεπίθεση, κάνει πολλούς να αναρωτιούνται αν η επίθεσή του είναι πράγματι μέρος μιας στρατηγικής ή μια απελπισμένη κίνηση αυτοεπιβεβαίωσης. Η αλήθεια είναι πως στην πολιτική σκηνή, η ισχύς μετριέται με συμμαχίες και όχι μόνο με αναρτήσεις, και σε αυτό το πεδίο, ο Άκης Σκέρτσος δείχνει να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του.