Η επάνοδος του Αλέξη, το τέλος της αθωότητας για την Καρυστιανού και το μανιφέστο της «ΕΛΑΣ»

Ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε το εμβληματικό φόντο του Θησείου για να κηρύξει την έναρξη της δικής του «Νέας Μεταπολίτευσης», στήνοντας ένα σκηνικό που ξεχείλιζε από επικοινωνιακή στρατηγική. Η βραδιά ξεκίνησε με μια καλά ενορχηστρωμένη επίθεση φιλίας προς το συναίσθημα, αλλά και με σκληρά «καρφιά» προς πάσα κατεύθυνση.

Οι ηθοποιοί Μαριάννα Τουμασάτου και Αιμίλιος Χειλάκης ανέλαβαν τον άχαρο αλλά αναγκαίο ρόλο να θέσουν εκτός κάδρου τη Μαρία Καρυστιανού, η οποία λίγα εικοσιτετράωρα πριν είχε επιχειρήσει να μονοπωλήσει το προοδευτικό ενδιαφέρον. Με ατάκες για κόμματα «προς κατανάλωση» και βέλη περί «πρωτοεμφανιζόμενων», το μήνυμα εστάλη με ακρίβεια χειρουργού: η σοβαρή πολιτική πρόταση έχει ονοματεπώνυμο και δεν αφορά κινήματα μιας χρήσης. Ο Τσίπρας εμφανίστηκε στη σκηνή καταχειροκροτούμενος, κρατώντας την ιδρυτική διακήρυξη της «Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης» ψηλά με το δεξί χέρι, σε μια κίνηση που αντέγραψε πιστά το τελετουργικό του Ανδρέα Παπανδρέου το 1974, επιδιώκοντας να συνδέσει το νέο του εγχείρημα με τις μεγάλες νικηφόρες παραδόσεις της δημοκρατικής παράταξης.

Το περιεχόμενο της διακήρυξης

Η ιδρυτική διακήρυξη της ΕΛΑΣ είναι ένα πολιτικό και οικονομικό μανιφέστο. Στο επίκεντρο βρίσκεται η έννοια του «Νέου Πατριωτισμού», ενός όρου που ο Τσίπρας επιχειρεί να επαναφέρει στο προοδευτικό λεξιλόγιο, συνδέοντάς τον με την κοινωνική δικαιοσύνη και την προστασία των αδυνάμων. Το κείμενο εκτοξεύει σφοδρά βέλη κατά του «επιτελικού κράτους», το οποίο περιγράφει ως λάφυρο μιας κάστας συμφερόντων, ενώ δεν διστάζει να προχωρήσει σε οικονομικές «μπηχτές» για τα χρέη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, τονίζοντας πως κόμματα που χρωστούν ένα δισεκατομμύριο ευρώ είναι εξαρτημένα από το τραπεζικό σύστημα και δεν μπορούν να υπηρετήσουν τον λαό.

Η διακήρυξη προχωρά σε προτάσεις που στοχεύουν στην καθημερινότητα του πολίτη, όπως η θεσμοθέτηση της μείωσης του χρόνου εργασίας χωρίς καμία περικοπή αποδοχών, η προστασία της στέγης από τα ξένα funds και η πλήρης αναβάθμιση του δημόσιου συστήματος υγείας και παιδείας. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η δέσμευση για «Ψηφιακή Δημοκρατία», όπου η τεχνολογική εξέλιξη και η τεχνητή νοημοσύνη δεν θα αποτελούν εργαλεία πλουτισμού για τους λίγους, αλλά θα υπηρετούν την κοινωνική πλειοψηφία μέσω εθνικών υποδομών κυβερνοασφάλειας.

Στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, η ΕΛΑΣ προτάσσει μια «Νέα Εθνική Πυξίδα», αρνούμενη τον ρόλο του «δεδομένου συμμάχου» και διεκδικώντας μια πολυδιάστατη στρατηγική που θα θέτει το διεθνές δίκαιο πάνω από τις επιταγές των ισχυρών.