Στην αχανή «στρατιά» των υφυπουργών αυτής της κυβέρνησης, υπάρχει ένα στέλεχος που είναι ουσιαστικά ανύπαρκτος για το ευρύ κοινό. Η παρουσία του ήταν τόσο αδιόρατη που δύσκολα θα τον αναγνώριζε κανείς εκτός του στενού του γραφείου. Φαίνεται όμως ότι η μυρωδιά της κάλπης που πλησιάζει λειτούργησε ως το απόλυτο ηλεκτροσόκ, σπρώχνοντάς τον σε μια επικοινωνιακή αντεπίθεση διαρκείας, στην προσπάθειά του να βγει επιτέλους από την πολιτική αφάνεια.
Το τελευταίο διάστημα οι εμφανίσεις του έχουν πυκνώσει σε τέτοιο βαθμό που έχει χαθεί το μέτρημα. Συνεντεύξεις, δηλώσεις και τοποθετήσεις παντού, σε μια προσπάθεια να πείσει ότι συνδυάζει τεχνοκρατική επάρκεια και κοινωνικό πρόσημο. Ωστόσο, ο επικοινωνιακός κίνδυνος να μετατραπεί σε «μαϊντανό» των media δεν απέχει πλέον καθόλου. Η απεγνωσμένη ανάγκη για αναγνωρισιμότητα λίγο πριν τις εκλογές μπορεί να προσφέρει στιγμιαία έκθεση, αλλά συνήθως καταλήγει να υποτιμά το ίδιο το πολιτικό προϊόν. Όταν ένας υφυπουργός εμφανίζεται παντού χωρίς ουσιαστικό λόγο, το μόνο που καταφέρνει είναι να «καίγεται» στα μάτια των ψηφοφόρων πριν καν φτάσει στην κάλπη.