Στο Στρασβούργο, ο Κυριάκος Πιερρακάκης φόρεσε το κοστούμι του προέδρου του Eurogroup και παρέδωσε μαθήματα «ευρωπαϊκής υπεκφυγής», ξεκαθαρίζοντας πως το θέμα των υπερκερδών στην ενέργεια είναι πλέον μια μοναχική, εθνική υπόθεση. Η Κομισιόν άνοιξε μεν την πόρτα, αλλά το μπαλάκι της σύγκρουσης με τα μεγάλα συμφέροντα το πέταξε με το γνωστό κομψό τρόπο στα χέρια των εθνικών κυβερνήσεων. Στην ουσία, ο Πιερ είπε στο Ευρωκοινοβούλιο πως όποιος θέλει να επιβάλει έκτακτο φόρο, ας το κάνει με δική του αποκλειστική ευθύνη – και φυσικά με το ανάλογο πολιτικό κόστος.
Πίσω στην Αθήνα, όμως, οι διάδρομοι της οδού Νίκης έχουν εντελώς άλλη θερμοκρασία και οι «κυρίαρχες επιλογές» θυμίζουν περισσότερο ναρκοπέδιο. Παρά τις θεωρητικές διακηρύξεις, το σενάριο για μια νέα φορολογική επιδρομή στα διυλιστήρια μοιάζει με σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Στο υπουργείο Οικονομικών δεν έχουν ξεχάσει τις «φωτιές» που άναψε η προηγούμενη έκτακτη εισφορά, ούτε τις σφοδρές αντιδράσεις από τους ισχυρούς του κλάδου που δεν αστειεύονται. Με το προεκλογικό ρολόι να χτυπά ήδη αντίστροφα, το τελευταίο που επιθυμεί το Μαξίμου είναι ένας ολοκληρωτικός πόλεμος με την επιχειρηματική ελίτ. Ο φόβος της κάλπης αποδεικνύεται πάντα ισχυρότερος από τη διάθεση για δημοσιονομική δικαιοσύνη, και το οικονομικό επιτελείο προκρίνει την τακτική της «ηρεμίας», εκτός αν οι τιμές στα καύσιμα ξεφύγουν σε επίπεδα που θα απειλούσαν με πολιτική ανάφλεξη. Η τέχνη, λοιπόν, του να λες «ναι» στις Βρυξέλλες και «ποτέ» στην πλατεία Συντάγματος, σε μια και μόνο κίνηση.