Η αναδιάταξη της κοινοβουλευτικής βιτρίνας εξελίσσεται σε πεδίο μάχης. Η απόφαση της ηγεσίας να χρίσει «μπροστάρηδες» συγκεκριμένους βουλευτές προκάλεσε άμεση αλλεργία στα έδρανα της πλειοψηφίας. Το πρόβλημα δεν είναι ιδεολογικό, είναι καθαρά επιβιωτικό.
Στο Μαξίμου φαίνεται πως αγνόησαν τους στοιχειώδεις κανόνες της πολιτικής γεωγραφίας. Τοποθέτησαν πρόσωπα σε ρόλους-κλειδιά, την ίδια στιγμή που οι άσπονδοι φίλοι τους στην ίδια περιφέρεια παλεύουν για έναν σταυρό.
Αυτή η πριμοδότηση «εκλεκτών» θεωρήθηκε ευθεία παρέμβαση στον εσωκομματικό ανταγωνισμό. Οι παραγκωνισμένοι βουλευτές τσινάνε και βγαίνουν στην αντεπίθεση. Βλέπουν τους αντιπάλους τους να παίρνουν επικοινωνιακό πλεονέκτημα με τις ευλογίες του κέντρου, την ώρα που οι ίδιοι μένουν στη σκιά.
Το μένος είναι πλέον προσωπικό. Οι ισορροπίες στις περιφέρειες τινάζονται στον αέρα. Η κομματική πειθαρχία πάει περίπατο, καθώς η αίσθηση της αδικίας οπλίζει το χέρι όσων βλέπουν να στήνονται εσωτερικά παιχνίδια εις βάρος τους.
Το «γαλάζιο» στρατόπεδο θυμίζει καζάνι που βράζει, με τις προσωπικές βεντέτες να κυριαρχούν πάνω από την κοινή γραμμή.