Η Μαρία Καρυστιανού βρίσκεται πλέον σε μια πολιτική δίνη που θυμίζει περισσότερο ελεύθερη πτώση παρά ελπιδοφόρο ξεκίνημα. Η αύρα της «φωνής των θυμάτων» εξανεμίζεται, καθώς η σκληρή πραγματικότητα μιας επιχειρηματικής δραστηριότητας, που εμπλέκεται στις ίδιες πρακτικές πλειστηριασμών που η ίδια κατακεραυνώνει, έρχεται να γκρεμίσει το ηθικό της πλεονέκτημα. Η άμυνα της «άγνοιας» και της «σωματικής αδυναμίας» δεν πείθει πια κανέναν σε ένα περιβάλλον που απαιτεί διαφάνεια και καθαρότητα.
Η απόδραση των στελεχών και το «άδειασμα» του οικοδομήματος
Το πιο ανησυχητικό για το κίνημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δεν είναι οι επικριτικές φωνές απέξω, αλλά η εσωτερική αιμορραγία. Η αποχώρηση βαριών χαρτιών –με αποκορύφωμα τον καθηγητή Κώστα Βαμβακά– αποτελεί το «ταφόπλακα» του αρχικού αφηγήματος.
Η φυγή αυτών των προσώπων απογυμνώνει το κίνημα από το αρχικό του αφήγημα, μετατρέποντάς το από μια αυθεντική έκφραση της κοινωνικής οργής σε έναν στενό, ελεγχόμενο μηχανισμό. Μια βιτρίνα που ξηλώθηκε, αφήνοντας πίσω της μόνο έναν κύκλο προσώπων που αδυνατεί να εμπνεύσει, πόσο μάλλον να κυβερνήσει. Η «κοινωνική οργή» δεν είναι πια ο κινητήριος μοχλός του κινήματος· έχει αντικατασταθεί από την αγωνία της εσωκομματικής επιβίωσης και την προσπάθεια διαχείρισης μιας επικοινωνιακής κρίσης που δεν λέει να κοπάσει.
Στην πολιτική, η ορμή του ξεκινήματος είναι το μόνο που δεν αγοράζεται. Όταν η ειλικρίνεια αντικαθίσταται από δικαιολογίες και το συλλογικό όραμα από έναν «κλειστό» μηχανισμό, το αποτέλεσμα είναι νομοτελειακό: η απαξίωση.