Στη Χαριλάου Τρικούπη, το κλίμα έχει αρχίσει να θυμίζει έντονα τις ημέρες εκείνες που το σκάφος αρχίζει να παίρνει νερά και τα ποντίκια –πολιτικά μιλώντας– αναζητούν την πλησιέστερη έξοδο κινδύνου. Η απόφαση στελεχών που μέχρι χθες «όργωναν» τις εκλογικές τους περιφέρειες να αποσυρθούν ξαφνικά από την κούρσα της υποψηφιότητας, μόνο ως κεραυνός εν αιθρία δεν μπορεί να εκληφθεί. Πρόκειται για μια κίνηση-καθρέφτη της πραγματικότητας που βιώνει το κόμμα: όταν η δημοσκοπική κάμψη μετατρέπεται σε μόνιμη «ταφόπλακα» των προσδοκιών, το πολιτικό ρίσκο της έκθεσης γίνεται για πολλούς απαγορευτικό.
Το νόημα είναι απλό και καθόλου κολακευτικό για την ηγεσία Ανδρουλάκη: οι έμπειροι παίκτες μυρίζονται το «ναυάγιο» και δεν προτίθενται να σπαταλήσουν το πολιτικό τους κεφάλαιο σε μια μάχη που φαντάζει χαμένη από χέρι. Οι επικλήσεις για «προσωπικούς λόγους» και οι ευχαριστήριες επιστολές περί «ολοκλήρωσης κύκλου» αποτελούν το κλασικό, ευγενικό περιτύλιγμα για την ωμή αλήθεια: κανείς δεν θέλει να είναι υποψήφιος σε ένα κόμμα που «δεν περπατάει» και που, αντί για άνοδο, καταγράφει συνεχή φθορά στα γκάλοπ.
Στις τοπικές κοινωνίες, όπου η επαφή με τον ψηφοφόρο είναι αδιαμεσολάβητη, η ηττοπάθεια είναι διάχυτη. Τα στελέχη που «δεν βγαίνουν στα κάγκελα» πλέον, βλέπουν τα ποσοστά να παραμένουν εγκλωβισμένα σε μονοψήφια ή οριακά νούμερα και αναρωτιούνται αν αξίζει τον κόπο να εκτεθούν στην προσωπική ήττα. Το ΠΑΣΟΚ, που κάποτε αποτελούσε τον πόλο εξουσίας, δείχνει πλέον να στερεύει από εκείνους που έχουν το σθένος να δώσουν τη μάχη από την πρώτη γραμμή, καθώς η «πράσινη» ατμόσφαιρα έχει βαρύνει επικίνδυνα.
Αν σε αυτό προστεθεί και η εσωτερική γκρίνια που καίει σαν πυρετός, με το θέμα της ηγεσίας να πλανάται πάνω από την Κεντρική Επιτροπή, το σκηνικό γίνεται ακόμα πιο ζοφερό. Όταν τα στελέχη εγκαταλείπουν το «καράβι» πριν καν ξεκινήσει η προεκλογική περίοδος, το μήνυμα προς το εκλογικό σώμα είναι ξεκάθαρο: η παράταξη βρίσκεται σε βαθιά υπαρξιακή κρίση και οι «φαντάροι» της έχουν ήδη αρχίσει να παραδίδουν τα όπλα.