Η παραίτηση του Στέλιου Χουρμουζιάδη από το τιμόνι της Ελληνικής Προεδρίας για το 2027 έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στο Υπουργείο Εξωτερικών, αλλά για όσους διαβάζουν πίσω από τις κλειστές πόρτες της Βασιλίσσης Σοφίας, το «ηφαίστειο» είχε αρχίσει να βράζει εδώ και καιρό. Οι επίσημες ανακοινώσεις μιλούν για προσωπικές αποφάσεις, όμως η χρονική στιγμή και το παρασκήνιο που σιγοβράζει μαρτυρούν μια διοικητική και πολιτική αποσύνθεση που δύσκολα κρύβεται κάτω από το χαλί.
Το Γραφείο της Προεδρίας, που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να δουλεύει σαν καλοκουρδισμένο ελβετικό ρολόι για την κρίσιμη περίοδο του 2027, μοιάζει πλέον με καράβι χωρίς καπετάνιο, με τις διαδικασίες να «σέρνονται» και τον συντονισμό να θυμίζει περισσότερο γραφειοκρατικό λαβύρινθο παρά επιτελική δομή. Το ερώτημα που καίει, όμως, δεν είναι μόνο η καθυστέρηση, αλλά το «γιατί τώρα;».
Οι κακές γλώσσες –που στο διπλωματικό παρασκήνιο έχουν πάντα τον πρώτο λόγο– συνδέουν την έξοδο Χουρμουζιάδη με το «καυτό» μέτωπο των τοποθετήσεων στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία στις Βρυξέλλες. Η εμπλοκή του στην επιτροπή αξιολόγησης και η αναπόφευκτη συσχέτιση με το όνομα του Νίκου Φαραντούρη και την υπόθεση της συζύγου του, δημιουργούν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ. Παρόλο που το Υπουργείο Εξωτερικών επιχειρεί να υψώσει τείχη προστασίας, αποσυνδέοντας το ένα γεγονός από το άλλο, η καχυποψία κυριαρχεί. Είναι η παραίτηση μια ηχηρή διαφοροποίηση από τους χειρισμούς που γίνονται «κάτω από το τραπέζι», ή μήπως κάποιοι άρχισαν να «καίνε» τα χαρτιά τους πριν η κατάσταση βγει εκτός ελέγχου;
Το σίγουρο είναι ότι οι σκιές που πέφτουν πάνω από την προετοιμασία της Προεδρίας δεν είναι απλώς διοικητικές αστοχίες. Είναι το σημάδι μιας ευρύτερης αναταράξεως, όπου η «αξιοκρατία» και ο «στρατηγικός σχεδιασμός» φαίνεται να δίνουν τη θέση τους σε προσωπικές στρατηγικές και πολιτικά παιχνίδια που, για την ώρα, κανείς δεν τολμά να κατονομάσει δημόσια. Οι διάδρομοι του ΥΠΕΞ βουίζουν, και το επόμενο διάστημα προμηνύεται ιδιαίτερα θερμό.