Στο Μέγαρο Μαξίμου, τα μπάνια του λαού μοιάζουν με μακρινή ανάμνηση. Το οικονομικό επιτελείο δουλεύει υπερωρίες, καθώς ο Σεπτέμβρης προδιαγράφεται ως η πιο κρίσιμη καμπή για τη διακυβέρνηση. Με την ακρίβεια να παραμένει ο “δαίμονας” που τρώει τα εισοδήματα, το δίδυμο Θεοδωρικάκου-Πιερρακάκη καλείται να αποδείξει αν οι συμφωνίες κυρίων με την αγορά είναι όντως η απάντηση ή αν απλώς αγοράζουν χρόνο.
Ενώ ο πληθωρισμός δείχνει επιτέλους να υποχωρεί (στο 3,9% από το δυσθεώρητο 4,9%), η αλήθεια είναι ότι ο μέσος πολίτης παραμένει “στριμωγμένος” στο ράφι. Η κυβέρνηση ποντάρει τα ρέστα της στην αποκλιμάκωση των τιμών πετρελαίου, ευελπιστώντας πως η γεωπολιτική ηρεμία στον Περσικό Κόλπο θα προσφέρει την ανάσα που δεν έδωσαν οι εγχώριοι έλεγχοι. Παράλληλα, το “μαξιλάρι” του 1 δισ. ευρώ για τη ΔΕΘ μετατρέπεται σε κεντρικό πολιτικό στοίχημα. Θα είναι αρκετό για να κατευνάσει την οργή των νοικοκυριών ή θα καταλήξει σε ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα;
Την ίδια ώρα, στα έγκατα του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας, ο Νίκος Παπαθανάσης δίνει τη δική του “μάχη χαρακωμάτων” για το Ταμείο Ανάκαμψης. Με το ρολόι να μετρά αντίστροφα για την τελευταία εκταμίευση τον Δεκέμβριο του 2026, οι πιέσεις είναι ασφυκτικές. Το “οπισθοβαρές” πλάνο, όπως βαφτίζουν τις καθυστερήσεις, καλείται να αποδείξει στην πράξη ότι τα δισεκατομμύρια που εισέρρευσαν —περίπου το 11% του ΑΕΠ— δεν ήταν απλώς μια ένεση ρευστότητας, αλλά δομική αλλαγή.
Για την ώρα, οι αριθμοί δείχνουν πρόοδο, αλλά το κατά πόσο η αγορά “αισθάνεται” αυτή την ανάπτυξη παραμένει ένα μεγάλο ερωτηματικό που οι κάλπες των κοινωνικών διαθέσεων θα κληθούν να απαντήσουν.