Στο Μέγαρο Μαξίμου η ατμόσφαιρα έχει αλλάξει, με την αγωνία να μετατοπίζεται από τη θορυβώδη αντιπολίτευση προς μια αθέατη πλευρά του εκλογικού σώματος.
Η ανησυχία που διαπερνά πλέον τα στελέχη της κυβέρνησης αφορά τη μεταστροφή εκείνης της στάσης αναμονής που κάποτε λειτούργησε ως ισχυρό ανάχωμα και πλεονέκτημα. Τώρα, η πρόκληση είναι να ερμηνεύσουν μια διάθεση που μοιάζει να απομακρύνεται, δημιουργώντας ένα κλίμα αβεβαιότητας για την επόμενη ημέρα.
Ο προβληματισμός είναι διάχυτος, καθώς η κυβέρνηση συνειδητοποιεί ότι η κοινωνική αποδοχή δεν είναι δεδομένη και μπορεί να διολισθήσει κάτω από το ραντάρ.
Το σενάριο που προκαλεί εγρήγορση δεν είναι η έντονη αμφισβήτηση, αλλά η σταδιακή απόσυρση της εμπιστοσύνης από εκείνους που κάποτε επέλεγαν να στηρίξουν σταθερά το κυβερνητικό έργο χωρίς πολλά λόγια. Σε αυτές τις εκλογικές πίστες, αυτή η στάση δεν αποτελεί πλέον το καταφύγιο του εφησυχασμού, αλλά το μεγάλο ερωτηματικό που καλείται να διαχειριστεί το επιτελείο.
Η πρόκληση είναι πώς θα επανασυνδεθεί ο διάλογος με ένα κοινό που, ενώ παραμένει εκτός των μεγάλων διαξιφισμών, στέλνει ξεκάθαρα μηνύματα πως η επιλογή του στην κάλπη δεν μπορεί να θεωρείται προεξοφλημένη.