Η προσπάθεια της Μαρίας Καρυστιανού να μετατρέψει το κοινωνικό αίτημα σε πολιτική οντότητα υπό το όνομα «ΕΛΠΙΔΑ» προσκρούει με βίαιο τρόπο στον τοίχο της πραγματικότητας. Η ρευστότητα του εγχειρήματος, αντί να αποτελέσει το πλεονέκτημα μιας «αδιαμεσολάβητης» δημοκρατίας, μετατράπηκε στο απόλυτο εργαλείο αυτοκαταστροφής της. Οι καταγγελίες για «αρχηγιλίκια», υπόγειες συναλλαγές και εκβιασμούς συνεχίζονται και ακόμα είναι η… αρχή!
Η «αποδόμηση» δεν έρχεται από το πέριξ περιβάλλον, αλλά εκ των έσω.
Στο επίκεντρο αυτού του εσωτερικού ναυαγίου βρίσκεται μέχρι και η «αγορά υποψηφιοτήτων», μια πρακτική που παραπέμπει σε σκοτεινές εποχές της πολιτικής ιστορίας. Η διαπίστωση ότι ένα κίνημα που γεννήθηκε ως αντίβαρο στην ατιμωρησία καταλήγει να αναλώνεται σε εσωτερικές συγκρούσεις για τον έλεγχο των ψηφοδελτίων, αποδεικνύει ότι το κόστος του «άπειρου» στον χώρο της εξουσίας είναι δυσβάσταχτο. Οι οικονομικές και κοινωνικές διασυνδέσεις που εισέβαλαν στο σώμα του κόμματος ανέδειξαν το… χάος, καθώς το κόμμα κατάντησε όχημα ανόδου και όχι μια πλατφόρμα αξιών.
Η διαβεβαίωση της επικεφαλής ότι το κίνημα «καθαρίζει και συνεχίζει» μοιάζει, προς το παρόν, περισσότερο με μια προσπάθεια διαχείρισης της επικοινωνιακής κρίσης παρά με μια ρεαλιστική πολιτική στρατηγική. Η «αλλαγή μορφής» που ευαγγελίζεται η Καρυστιανού καλείται να αποδείξει αν μπορεί να επιβιώσει σε ένα περιβάλλον που απαιτεί σκληρούς μηχανισμούς για να κρατηθεί ζωντανό.
Η ιστορία μας διδάσκει ότι τέτοια «κινήματα-αστέρες» συχνά καίγονται από την ίδια τους την ένταση πολύ πριν φτάσουν στην κάλπη.
Το ερώτημα που παραμένει είναι αν η αποδόμηση αυτή είναι το προοίμιο της οριστικής διάλυσης ή μια οδυνηρή αλλά απαραίτητη ενηλικίωση ενός εγχειρήματος που, μέχρι σήμερα, έβλεπε την πολιτική με τα μάτια του ιδεαλιστή, και όχι του στρατηγού.