Η πολιτική σκηνή μοιάζει πλέον με κέντρο διερχομένων, όπου η πιστότητα στα κομματικά χρώματα έχει δώσει τη θέση της στο «όπου φυσάει ο άνεμος». Το φαινόμενο της αιμορραγίας στελεχών από την παλαιά φρουρά της Χαριλάου Τρικούπη προς το νεοσύστατο σχήμα που επιχειρεί να ξαναγράψει την ιστορία της Αριστεράς, δεν είναι απλώς μια είδηση, είναι η επιβεβαίωση μιας συστημικής διάβρωσης. Η μετακίνηση περιφερειακών παραγόντων, όπως αυτό το φρέσκο παράδειγμα από την Ήπειρο, δείχνει ότι το «πράσινο» οικοδόμημα του Ανδρουλάκη έχει χάσει τη στατική του επάρκεια.
Οι «πράσινοι» περιηγητές, άνθρωποι με ρίζες στον πρωτογενή τομέα και την τοπική αυτοδιοίκηση, αντιλαμβάνονται ότι η παραμονή σε ένα κόμμα που παλεύει να βρει τον βηματισμό του ανάμεσα στο χθες και το αύριο, αποτελεί πολιτικό αδιέξοδο. Από την άλλη, το κόμμα του Τσίπρα στήνει το σκηνικό του, επενδύοντας στη δυσαρέσκεια των αγροτικών κοινωνιών. Δεν είναι τυχαίο ότι «αλιεύουν» πρόσωπα με ειδικό βάρος στην περιφέρεια: ο σχεδιασμός είναι να χτιστεί ένας πυρήνας που μυρίζει χώμα και όχι απλώς γραφειοκρατία.
Το παρασκήνιο μιας μεταγραφής
Ενώ στη Χαριλάου Τρικούπη προσπαθούν να διαχειριστούν τις απώλειες με ανακοινώσεις περί «προσωπικών επιλογών», η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή. Η μεταπήδηση ενός στελέχους που εκλέχθηκε με τις πλάτες του ΠΑΣΟΚ, απευθείας στις τάξεις του ανταγωνιστή, δείχνει ότι η ιδεολογική ταύτιση έχει υποχωρήσει μπροστά στη στρατηγική επιβίωση. Θα καταφέρει ο νέος φορέας να ενώσει τις «ασύνδετες» αυτές δυνάμεις ή θα βρεθούμε μπροστά σε ένα συνονθύλευμα προσωπικών φιλοδοξιών που θα καταρρεύσει με την πρώτη δυσκολία; Όπως λένε και οι παλιοί της πολιτικής, ο καιρός θα δείξει αν αυτός ο γάμος συμφέροντος έχει μέλλον ή αν πρόκειται για μια πρόσκαιρη συμμαχία των «απελπισμένων».