Ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται πως ανακαλύπτει ξαφνικά τις αρετές του επιχειρείν, μεταμορφώνοντας το επιτελείο του σε ένα ιδιότυπο πολιτικό “κυνήγι θησαυρού”. Με το βλέμμα στραμμένο στην αγορά, ο πρώην πρωθυπουργός μοιάζει με τον Ηρακλή Πουαρό που ψάχνει παντού για εκείνα τα πρόσωπα που θα του προσδώσουν την απαραίτητη τεχνοκρατική αίγλη, επιχειρώντας να ξεφύγει από τα στενά κομματικά καλούπια του παρελθόντος.
Το δίχτυ που απλώνει είναι ευρύ και δείχνει τις νέες προτεραιότητες. Στο στόχαστρο μπαίνουν στελέχη που γνωρίζουν από real estate, τουριστικές επενδύσεις, μεγάλα έργα υποδομών, αλλά και τον κόσμο των νεοφυών επιχειρήσεων. Αναζητά ανθρώπους που έχουν μάθει να μετρούν τον κόσμο με όρους κερδοφορίας και διεθνούς επέκτασης, ελπίζοντας ότι αυτή η μεταγραφή “τεχνοκρατών” θα γεφυρώσει το χάσμα εμπιστοσύνης με τον επιχειρηματικό κόσμο.
Η στρατηγική είναι εμφανής: ο Τσίπρας προσπαθεί να φτιάξει μια βιτρίνα που αποπνέει σοβαρότητα και επαγγελματική καταξίωση. Δεν αρκείται πλέον στους κομματικούς μηχανισμούς, αλλά αναζητά εκείνους που έχουν το “know-how” της επιτυχίας, θέλοντας να εμφανιστεί ως ο πολιτικός που μπορεί να συνεννοηθεί με την αγορά. Αν αυτό το εγχείρημα αποτελεί μια ουσιαστική διεύρυνση ή απλώς ένα επικοινωνιακό τρικ για να κλείσει τις πληγές του παρελθόντος, θα το δείξει η πορεία. Προς το παρόν, το “κυνήγι” συνεχίζεται, με τον Τσίπρα να χτενίζει κάθε γωνιά της αγοράς για το επόμενο “χρυσό” όνομα.