Στο «σύμπαν» της Κουμουνδούρου, η κατάσταση θυμίζει πλέον επιθανάτια αγωνία. Ενώ ο Μητσοτάκης παίζει σκάκι με τον χρόνο, στήνοντας το σκηνικό για εκλογές αμέσως μετά τη ΔΕΘ, στον ΣΥΡΙΖΑ η «φαγωμάρα» δεν είναι πλέον απλώς εσωκομματικό σπορ, αλλά μια βουτιά στο κενό. Το «μαύρο» στη συμμετοχή στις κάλπες δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας, είναι η μαθηματική απόληξη ενός κόμματος που έχει αποσυντεθεί.
Το «κλειδί» είναι η ωμή πραγματικότητα: Αν ο πρωθυπουργός πατήσει το κουμπί του Οκτωβρίου, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προλαβαίνει ούτε να «ξεψυχίσει» οργανωμένα. Δεν είναι μόνο ο Φάμελλος που δείχνει ανήμπορος να κρατήσει το τιμόνι, είναι ότι κανένα ψηφοδέλτιο δεν μπορεί να σταθεί όρθιο πάνω στα ερείπια.
Από την άλλη, το «αντάρτικο» των Πολάκη, Παππά και Δούρου μοιάζει με κίνηση απελπισίας σε παρτίδα που έχει ήδη χαθεί. Ακόμα κι αν αποφάσιζαν να σπάσουν τα δεσμά και να φτιάξουν το δικό τους «μαγαζί», ο χρόνος είναι ο αμείλικτος τιμωρός τους. Μια προεκλογική περίοδος «εξπρές» δεν επιτρέπει ούτε τα στοιχειώδη. Είναι η απόλυτη πολιτική παγίδα: όσοι μείνουν στον ΣΥΡΙΖΑ θα καταρρεύσουν υπό το βάρος της ανυπαρξίας τους, και όσοι φύγουν θα βρεθούν να κυνηγούν το χάος χωρίς εφόδια.
Οι ψηφοφόροι έχουν ήδη βγάλει τα συμπεράσματά τους, στρέφοντας το βλέμμα αλλού, ενώ η ηγεσία παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα παιχνίδι αναμονής για ένα «σήμα» από τον Τσίπρα, που προτιμά να παρακολουθεί το ναυάγιο από απόσταση ασφαλείας. Το τέλος δεν θα είναι ηρωικό, θα είναι μια αργή, δημόσια διάλυση, όπου το μοναδικό ερώτημα δεν είναι ποιος θα κερδίσει, αλλά ποιος θα προλάβει να μην παρασυρθεί στον πάτο.