Μα, πόσο μέλι τελικά διαθέτει αυτός ο Οδυσσέας Αθανασίου της Lamda Development και έχουν σχηματίσει ουρές έξω από το γραφείο του όλοι οι επίδοξοι… σωτήρες;
Μετά τον Παύλο Γερουλάνο και την Άννα Διαμαντοπούλου, που έσπευσαν να πάρουν μια τζούρα από τη δόξα του Ελληνικού, ήρθε η σειρά του Ανδρέα Λοβέρδου να κάνει το δικό του… προσκύνημα. Ο Λοβέρδος, με μια ανάρτηση που στάζει ικανοποίηση, μας θύμισε τους αγώνες του «απέναντι σε αγκυλώσεις και φοβίες», λες και το έργο έγινε αποκλειστικά χάρη στις δικές του δάφνες.
Ας μην γελιόμαστε. Το Ελληνικό δεν είναι πια ένα απλό κατασκευαστικό project· έχει μετατραπεί στο απόλυτο πολιτικό status symbol, το ιερό δισκοπότηρο όπου πηγαίνουν οι πολιτικοί ώστε να δείξουν στο κατεστημένο ότι είναι «συστημικά αξιόπιστοι».
Γιατί άραγε όλοι οι διεκδικητές της ηγεσίας του χώρου νιώθουν την επιτακτική ανάγκη να φωτογραφηθούν με τον Αθανασίου;
Το να βλέπεις Γερουλάνο, Διαμαντοπούλου και Λοβέρδο να κάνουν διαγωνισμό «ποιος θα στηρίξει πιο ένθερμα το μεγάλο έργο» στον Οδυσσέα, προκαλεί μάλλον θυμηδία. Είναι μια επίδειξη πολιτικού «δουλοπρέπειας» που ξεπερνά τα όρια της ευγένειας. Ενώ η βάση ψάχνει απαντήσεις για την ακρίβεια και την καθημερινότητα, το «ιερατείο» της κεντροαριστεράς κάνει networking στα σαλόνια της Lamda, διεκδικώντας ένα εισιτήριο για το μέλλον που χτίζεται με μπετόν και υποσχέσεις. Ο Αθανασίου ίσως να χαμογελά από το γραφείο του, βλέποντας την πολιτική ελίτ να προσκυνά στο όνομα της «ανάπτυξης». Το ερώτημα είναι απλό: όταν τελειώσει το μέλι, τι ακριβώς θα έχει μείνει για να προσφέρουν στους πολίτες που ακόμα περιμένουν ένα όραμα που να μην περιλαμβάνει μόνο ουρανοξύστες;