Ο Αντώνης Σαμαράς έχει πάρει τις αποφάσεις του και πλέον το μόνο που απομένει είναι το… πότε θα πατήσει τη σκανδάλη. Σε αντίθεση με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου ή τη Μαρία Καρυστιανού, που επέλεξαν να βγουν στα «κάγκελα» μέσα στον Μάιο, ο πρώην πρωθυπουργός παίζει σκάκι. Δεν βιάζεται. Το στρατηγικό του πλάνο είναι να αφήσει το πολιτικό τοπίο να ξεκαθαρίσει και να κάνει την κίνησή του όσο το δυνατόν πιο κοντά στην κάλπη, κρατώντας το Μαξίμου σε μια διαρκή, νευρική εγρήγορση.
Στο επιτελείο του, με τον Νίκο Τσούτσια να δίνει τον τόνο, η προετοιμασία των ψηφοδελτίων τρέχει αθόρυβα. Ο στόχος είναι ξεκάθαρος: να «τσιμπήσει» εκείνο το 20% των απογοητευμένων «γαλάζιων» ψηφοφόρων που δεν αναγνωρίζουν πλέον τον εαυτό τους στο «μεταλλαγμένο» κεντρώο αφήγημα της σημερινής Νέας Δημοκρατίας.
Ο Σαμαράς δεν χάνει ευκαιρία να «καρφώσει» την ηγεσία της παράταξης για τα εθνικά θέματα και τη στροφή προς τις σημιτικές παρακαταθήκες, διαμηνύοντας πως στους αγώνες για την Πατρίδα δεν υπάρχει… συνταξιοδότηση.
Από την άλλη πλευρά, στο Μαξίμου, ο Παύλος Μαρινάκης σχεδόν καθημερινά πλέον επιχειρεί να υποβαθμίσει το ζήτημα, αποδίδοντας τις κινήσεις του πρώην πρωθυπουργού σε «προσωπική ατζέντα» και «πικρία». Όμως, πίσω από την άνεση της επίσημης γραμμής, το άγχος είναι υπαρκτό. Γιατί αν το κόμμα Σαμαρά «κλειδώσει» και αρχίσει να τρώει από τη δεξαμενή της ΝΔ, το περίφημο μπόνους του πρώτου κόμματος ίσως αποδειχθεί μαθηματικός γρίφος που κανείς στο Μέγαρο δεν θέλει να λύσει.
Το αν ο Σαμαράς θα γίνει ο «ρυθμιστής» ή ο «ταραχοποιός» των εξελίξεων είναι το ερώτημα που καίει – και όσο εκείνος μένει σιωπηλός, το πολιτικό θερμόμετρο θα παραμένει στο κόκκινο.