Ο Ιούνιος δεν είναι απλώς ένας καυτός μήνας, είναι η «ώρα μηδέν» για τον Αντώνη Σαμαρά. Οι πληροφορίες που φτάνουν από το επιτελείο του επιβεβαιώνουν ότι η οργανωτική μηχανή δεν δουλεύει απλώς στο ρελαντί, αλλά βρίσκεται σε πλήρη επιχειρησιακή ετοιμότητα.
Ο Μεσσήνιος δεν κάνει θεωρητική φιλολογία· χτίζει ένα «κράτος εν κράτει» μέσα στη Δεξιά, με δίκτυα που απλώνονται από την Κρήτη –όπου ο «προθάλαμος» του Ηρακλείου θα είναι το επόμενο «μπαμ»– μέχρι τη Βόρεια Ελλάδα.
Το σαμαρικό επιτελείο διαπιστώνει ένα τεράστιο ιδεολογικό κενό και το «χτυπάει» αλύπητα. Με ονόματα-«βαριά χαρτιά» όπως οι Ζώης, Σκορδάς και Ντινόπουλος να βγαίνουν μπροστά, το μήνυμα είναι σαφές: το «αντάρτικο» είναι πλέον θεσμικό. Η στρατηγική τους είναι «χειρουργική»: καθυστέρηση της επίσημης ανακοίνωσης για το φθινόπωρο, ώστε το κόμμα να μην προλάβει να φθαρεί προεκλογικά, αλλά να σκάσει σαν «βόμβα» που θα τινάξει τις ισορροπίες του 25% της Νέας Δημοκρατίας.
Κι αν αναρωτιέστε για τον Καραμανλή; Οι κεραίες μου λένε ότι μπορεί να μοιράζονται το ίδιο «σκληρό» ιδεολογικό dna και την ίδια κριτική στα εθνικά θέματα, αλλά ο Μακεδόνας κρατά τις αποστάσεις του. Ο Σαμαράς τραβάει το δικό του δρόμο χωρίς επιστροφή. Με ένα «σκληρό» 3% στην κάλπη και δυνατότητες διείσδυσης που αγγίζουν το 27% στους παραδοσιακούς δεξιούς, ο Αντώνης δεν επιδιώκει απλώς να φτιάξει κόμμα· επιδιώκει να γίνει ο μοιραίος ρυθμιστής που θα καθορίζει τις τύχες του Μητσοτάκη. Το «button» είναι έτοιμο, το δάχτυλο είναι πάνω στη σκανδάλη και το Μαξίμου έχει ήδη αρχίσει να μετράει… αντίστροφα.