Η πρόσφατη τηλεοπτική εμφάνιση του Νίκου Ανδρουλάκη στο Action24 δεν ήταν απλώς μια αμυντική συνέντευξη. Ήταν η δημόσια ομολογία μιας επερχόμενης κατάρρευσης.
Όταν ένας πολιτικός αρχηγός αναλώνει τον τηλεοπτικό του χρόνο κυνηγώντας φαντάσματα και επιτίθεται συλλήβδην σε μιντιακούς μηχανισμούς, το μήνυμα προς το εκλογικό σώμα είναι σαφές: το παιχνίδι έχει χαθεί.
Η νευρικότητα και η καταφυγή στη θεωρία του «μιντιακού παρακράτους» αποτελούν το κλασικό καταφύγιο εκείνων που βλέπουν τη δημοσκοπική και πολιτική τους επιρροή να εξατμίζεται, σφραγίζοντας ουσιαστικά το πολιτικό του τέλος ενόψει των επόμενων εκλογών.
Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η μετωπική σύγκρουση με τα ΜΜΕ είναι το τελευταίο στάδιο πολιτικής αποσύνθεσης. Στην πολιτική επικοινωνία, ο κανόνας είναι απλός: αν εξηγείς επί 20 λεπτά ότι δεν είσαι «φοροφυγάς» ή «ευνοημένος», έχεις ήδη χάσει το ακροατήριο.
Επίσης, όλοι κατάλαβαν στο λόγο του το σύνδρομο του «εχθρικού Τύπου». Τι σημαίνει αυτό; Όταν ένας ηγέτης τα βάζει με τους δημοσιογράφους —όπως έκανε ο Ανδρουλάκης ρωτώντας ειρωνικά αν γνωρίζουν τον τάδε ή τον δείνα — αποκαλύπτει μια βαθιά αδυναμία διαχείρισης της πραγματικότητας.
Η εμμονή του στο «μιντιακό σύστημα εξόντωσης» δείχνει έναν άνθρωπο που δεν αντέχει την πίεση του πρωταθλητισμού. Στην Ευρώπη, πολιτικοί που υιοθέτησαν τέτοια ρητορική —στοχοποιώντας δημοσιογράφους — κατέληξαν σύντομα στο περιθώριο της ιστορίας.
Το συμπέρασμα είναι αμείλικτο: Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, στην προσπάθειά του να αποδείξει την ηθική του, απέδειξε την πολιτική του γύμνια. Η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει και η «οσμή» που μένει δεν είναι αυτή του παρακράτους, αλλά της πολιτικής αποδρομής.